موسیقی آب گرم

2010-05-06T17:42:00.005+04:30

2010-04-29T16:00:00.000+04:30

رضا گرایلی نامی، بچه خوشگل شهر بوده. تو ذهنم شبیه حسام نواب صفوی تصورش میکنم. دخترخاله یا عمه، دختر شیطون دبیرستان بوده. تل می زده. موهاشو جینگول پینگول می کرده. دامنش رو تا زیر سینه می کشیده بالا. جوراب نمی پوشیده. ظهرها از مدرسه در می رفته و با بچه خوشگل می رفتن سینما. مامانم جاش حاضری میگفته. توی لیست حضور غیاب اول اسم اون بوده. یک بار معلم انشا شک میکنه و بعد از اینکه اسم دحترعمه رو میگه و مامانم به طبع جواب میده، موقع خوندن اسم مامانم سرش رو میاره بالا تا ببینه کی جواب میده. مامانم جرئت نمیکنه چیزی بگه. از مدرسه زنگ می زنن خونه که دخترتون نیامده. مامانه طفلی میره خونه. پس گردنی و سیلی میخوره تا بر عذاب وجدانش غلبه میکنه و میگه حقیقت رو. بابا بزرگه هم میگذاره کف دست خانواده ی دختر.
فردای اون روز دخترها، پنج شش نفر، شونه به شونه، میامدن سمت خونه. چهارراه دکترا به سمت سه را ادبیات. رضا گرایلی و بقیه پسرا هم پشت سرشون خوشحال و خندون. می رسند نزدیک خونه ی دختر عمه. شوهرعمه و برادر های دختر عمه کمین کرده بودن و نعره کشون میدون سمت دخترا. به قصد کتک زدن پسرا. دخترا فرار به سمت خونه. باقی داستان رو از زبون کلفت شنیده مامان. که پسرا رو میگیرن و میزنن و لخت میکنن و آبروشون رو می برن.
می پرسم رضائه الان کجاست؟ میگه الان مرده. معتاد شده بوده یا چیزی شبیه همین.
دختر عمه؟ چند ماهی نگذاشتن بره مدرسه. بعدها با یه مجاهد ازدواج کرد. الان فرانسه است و یکی دو تا بچه داره.

تصویر حمله ی مردها سمت شون، ناحقی و درد اون سیلی، صدای جیغ دخترها، اون پیاده رو ها، اون آدم ها. همه ش از بین رفته. روی همه ش خاک نشسته به غلظت یک بند انگشت. تمام ش رو از دریچه ی ذهن مامانم میبینم که با حسرت تعریف میکنه اون روزها رو.
من نمی تونم کنار بیام با پیری. پیری عزیزهام. خسته شدن شون رو ببینم. دوست ندارم از ترس اینکه اشک هام سرایز نشن زل بزنم به پنجره ی پشت سرش و کله تکون بدم فقط.
عاجزم
حالم بده

2009-03-16T12:45:00.000+03:30

دلم می خواد یه پست طولانی ِ خوشحال بنویسم.
نمیاد. دلم یخ زده.

2009-03-16T12:39:00.001+03:30

من مدام دچار دژاوو می شم یا این که همه چی این جا تکراری شده؟

2009-03-14T23:23:00.001+03:30

حسوديم ميشه به همه ي شماها كه با عشق تون زندگي مي كنيد.

2009-03-14T12:08:00.000+03:30

یا این که این کمرش خیلی خوش تراشه که حتی با مانتوی گشاد هم جلب توجه می کنه.
یا اینکه من یک هیز بدبختی بیش نمی باشم.

2009-03-11T23:58:00.000+03:30

اين آهنگه كه باعث مي شه دلتنگ بشي
يا توي ِ دلتنگ كه آهنگ مي ذاري و دلتنگ تر ميشي؟

ماي بلوبري نايت گوش مي دم و هي دلتنگ مي شم.

2009-03-11T11:33:00.000+03:30

موبایل یکی داره زنگ می زنه. تک نوازی ویولنه. خیلی آشناست. فکر کنم آهنگ یک فیلمی بود.
این هوای بهاری باد دار، این آهنگ رو هم می طلبید.
خوشبختانه توی اتاقش نیست که جواب بده.

2009-03-11T10:14:00.000+03:30

چقدر خوبه وبلاگ انسان فیلتر باشه.
هرچی دلت بخواد می گی.
حتی می تونی نیم فاصله هم نذاری.
آه من یک خوشبختم.

2009-03-11T10:12:00.000+03:30

آخه تو این هوا کی دلش میاد بره پایین تو این دخمه بشینه پشت کامپیوتر و کس شرهای ملت رو گوش بده؟
من. من ِ احمق.

2009-03-11T09:31:00.000+03:30

هی دلم تنگ شده بود واس اینجا

2007-09-17T00:43:00.000+03:30

خوب تصمیم گرفتم از این به بعد فقط در همون وبلاگ وردپرس بنویسم. هرچند دل‌ کندن از این قالب و این‌جا سخته ولی دیدار به وردپرس!

2007-09-01T15:28:00.000+03:30

در سه چهار روز اخیر سه نفر از وبلاگ‌نویسان رو دیدم. یک عددشون همشهری بود، یکی اروپایی (!) یکی هم تهرانی (شد مثل این جک های درپیتی). هر سه نفر آدم‌های نازنینی هستند و من همین‌جا ناچارم اعلام کنم که فرضیه‌ی پیشینم مبنی بر این‌که وبلاگ‌ها جذاب‌تر از نویسنده‌هاشون هستند، درست کار نمی‌کنه.

+

اگر فقط روکش دو عدد مبل دیگه رو هم با خاکستر سیگار بسوزونم، ترکیب مبل‌های روکش سوراخ دارمون کامل می‌شه.
راه‌کار: بالشت‌های (؟) مبل رو برعکس بگذارید که قضیه لو نره. فقط حواستون باشه قبلاً اون طرف بالشته رو سوراخ گنده تری ننداخته باشید

2007-08-05T13:15:00.000+03:30

صرف و نحو زندگی

جمله‌های ساده‌ی نسیم و آب و جویبار
فعل ِ لازمِ نفس کشیدن ِ گیاه
اسمِ جامد ستاره، سنگ
اشتقاق ِ برگ از درخت

و آنچه زین قِبَل سوال‌هاست

در بر ادیب دهر و مکتبِ حقایقش
بیش و کم شنیده‌ایم و خوانده‌ایم
نکته‌هایی آشناست.

لیک هیچ‌کس به ما نگفت
مرجع ِ ضمیر ِ زندگی کجاست؟

شفیعی کدکنی

2007-08-03T03:10:00.000+03:30

از فیلم "پی" چیز زیادی سرم نشد. "مرثیه‌ای برای یک رویا" ولی فیلم راحت و خوبی بود. اما، the fountain، ترکیبی از دو فیلم قبلی آرنوفسکی ئه. از طرفی داستان به قدری شفاف هست که علاقه‌مند به دنبال کردن باشی و تعلیق ایجاد کنه و از طرفی هم وجوه استعاری و تفکر برانگیز اِنقدر داره که چندین بار ببینی‌اش.
ایده‌ی اولیه فیلم بعد از دیدن ماتریکس به ذهن آرنوفسکی می‌رسه: بعد از برادران واچوفسکی که تیکه پاره‌هایی ایده‌های جدید را همراه با مقداری تیر و تفنگ به خورد مردم دادند، چه فیلم علمی تخیلی می‌شه ساخت که با مردم ارتباط برقرار کنه؟
فیلم ابتدا در سال 2002 با حضور برد پیت قرار بوده ساخته بشه ولی با خروج پیت، پروژه لنگ در هوا می‌مونه. تا سال 2005 که فیلم با بازی هیو جکمن کلید می‌خوره.
خب، تکلیف خودم با فیلم مشخص نیست. بعضی برداشت‌ها به نظرم واقعاً احمقانه و بچگانه آمد، مثل سکانس روییدن گیاه از شکم تامی، یا سکانس انفجار، یا اون حرکات رزمی. ولی از طرفی هم سکانس‌های واقعاً معرکه به اضافه‌ی موسیقی و تدوینی عالی داره: سکانس‌هایی که شامل نماهای درشت از موهای ریز پشت گردن دختره می‌شد و یا جایی که از آینده به حال بر می‌گردیم و چوب ِ زیر دست تامی تبدیل به بدن زنش می‌شه.
در هر صورت دیدنش برای یکی دوبار توصیه می‌شود. بالاخره این هم فیلمی‌ست، حالا از نوع فلسفیدن به سبک آمریکائی‌اش!

مقاله‌ها و مصاحبه‌های خوبی رو پایین این صفحه می‌شه یافت. در ضمن اون سحابی شیبالبا که مدام بهش اشاره می‌شه همون سحابی بزرگ صورت فلکی جباره که اگر با این صورت فلکی آشنا باشید، نور وسطی در شمشیر آقای جبار، همین سحابی‌ئه.

2007-07-31T01:42:00.000+03:30

"فعلاً تا این برنج کهنه هندی قد بکشد
از کهنه‌ترین شراب‌مان که چهارساله است و
یادگار قرن ماضی
دو گیلاس لب به لب
بگذار کنار دست‌مان.
شراب خوب هر جرعه‌اش
برای از بین بردن یک قرن کافی‌ است
جرعه جرعه
آن‌قدر می‌توانیم عقب برویم
که بعد از شام
سر از نخلستان‌های مهتابی بین‌النهرین در آوریم
و حوالی نیمه شب
از بدویتی برهنه و بی‌مرز"

تولدت مبارک خانم وبلاگ خوشگل!

پی‌نوشت: با تشکر از آقای عباس صفاری عزیز که عمری است به مناسبت‌های مختلف، نون ازشون قرض می‌گیریم.

2007-07-24T01:01:00.000+03:30

راستش رو بخواید خانم استوایی نشین، هرچی تو همین چند جلد کتابی که دارم، دنبال شعری با مضمون سنگ صفرا، سرهنگ، استوا، غرغر و چندتا کلمه‌ی دیگه گشتم، نتونستم شعری پیدا کنم. بنابراین ناچارم (می‌فهمید که؟) همین‌طور خشک و خالی اعلام خوشحالی کنم از بازگشت غیره منتظره‌ی هزاربار‌تون به وبلاگستان!

پی‌نوشت: در مورد استاد عباس معروفی خواهش می‌کنم این مقاله رو با موضوع "به یاد هوشنگ گلشیری" بخونید و عنوان‌های پیشنهادی مقاله رو اعلام کنید. پیشنهادهای من این‌هاست: "قصه‌های من و هوشی" یا "چگونه هوشی چای مرا شیرین می‌کرد" یا " من از دیدگاه هوشی" یا "آخرش از طبقه چندم خودم رو بندازم پایین؟"

2007-07-23T23:56:00.000+03:30

می‌خواستم بگم این نوشته‌ها، حتی اگه معرفی کتابی یا فیلمی هم باشه، مثل ِ پارچه‌ی کوچک قرمز بالای دکل کرجی گم‌شده در مه می‌مونه. که یادم افتاد آقای دلقک (که مسلماً همون عروسک‌گردون ِ زندگی دوگانه‌ی ورونیکه) دلنشین‌تر گفته:

تمامی اين نوشته‌ها چيزی نيست جز همان بيرق رابينسون كروزوئه بر بلندترين نقطه‌ی جزيره.

2007-07-17T00:40:00.000+03:30

این شب‌ها را باید به نام توکای مقدس و اولدفشن یا به طور خلاصه اولدِ مقدس نام‌گذاری کرد.

2007-07-09T14:31:00.000+03:30

102 روز مانده به خدمت به وطن

خواهشمند است ساعت 6 صبح مورخه 01-08-86 به آدرس مشهد بعد از پلیس راه مشهد نیشابور روبروی شهرک ابوذر سازمان وظیفه عمومی مراجعه نمائید.

2007-07-05T13:33:00.000+03:30

خرابکاری عاشقانه

این پست رو برای سارای غمگین‌مون نوشتم، چرا که در تمام طول خوندن این کتاب حس می‌کردم نوشته‌های سارا رو دارم می‌خونم (این می‌تونه مایه‌ی افتخار املی نوتومب باشه) :-)

"خرابکاری عاشقانه"‌ی املی نوتومب کتابی‌ئه که دوست دارم درباره‌اش بنویسم و با بقیه حرف بزنم. راوی دختر هفت ساله‌‌ی یک عضو سفارت بلژیکه که به چین منتقل شده. و در یکی از شهرک‌های خارجی نشین پکن به همراه فوجی بچه‌ با ملیت‌های مختلف زندگی می‌کنه. یکی از دو موضوع اصلی داستان، یا همون زندگی راوی، ادامه‌ی جنگ جهانی دوم توسط بچه‌هاست:
جنگ سال 1972 شروع شد. همان سال بود که به واقعیت مهمی پی بردم: روی زمین وجود هیچ‌کس ضروری نیست مگر دشمن.
بدون دشمن موجود انسانی چیز بی ارزشی است.
زندگیش مصیبتی بیش نیست، خستگی از پوچی و بی‌حوصلگی است.
به لطف دشمن، این اتفاق نحس که اسمش زندگی است به حماسه تبدیل می‌شود.
بنابراین مسیح حق داشت که بگوید دشمنانتان را دوست بدارید.

سپیده‌دم، یک تکاور از سربازان مذکر به در آپارتمان‌های آلمان شرقی می‌رفتند. درپوش ماست‌ها را بلند کرده، مایه‌ی زردرنگ را می‌نوشیدند و به جای آن مایه‌ی زردرنگ دیگری که از مثانه‌ی آنان تهیه شده بود، روی ماست می‌ریختند. سپس درپوش‌ها را گذاشته و بی‌آنکه دیده و شناسایی شوند، می‌رفتند تا جای دیگری خراب شوند.
ما هرگز نفهمیدیم که قربانیان ما، ماست‌هایشان را می‌خوردند یا نه. همه چیز در تایید این امر بود؛ به طوری که هیچ شکایتی انجام نگرفت. این محصولات لبنی چینی، به قدری اسیدی بودند که طعم‌های عجیب دیگری هم درون آن‌ها جلب توجه نمی‌کرد. از پستی این مانور چنان سرمست می‌شدیم که از خوشحالی آروغ می‌زدیم. به خود می‌گفتیم که پست و شنیع هستیم و این خیلی باشکوه بود.

دومین موضوع، عشق راوی به دختر مغرور پنج ساله‌ی ایتالیایی‌ئه:
با این‌حال همان‌جا، در قلب شهر پنکه‌ها بود که انحطاط من آغاز شد. از لحظه‌ای شروع شد که فهمیدم مرکز دنیا من نیستم.
از لحظه‌ای شروع شد که با شگفتی تمام کشف کردم که مرکز دنیا چه کسی بود.
مرکز دنیا در چهل متری خانه‌ی من ساکن بود.
مرکز دنیا ایتالیایی و اسمش النا بود.
توصیف النا، برترین نغمه‌های عاشقانه را در ردیف موجودی دکان قصابی قرار خواهد داد.
دریک نگاه می‌شد فهمید که دوست داشتن النا زجرآور خواهد بود، مانند گرویس (کتاب گرامر زبان فرانسه) در گرامر فرانسه: کلاسیکی رسواشده و اجتناب ناپذیر.

تفاوت بزرگ این کتاب با کتاب‌هایی مثل نیکولا در اینه که نویسنده‌ی این کتاب یک بچه است، هرچند که خانم نوتومب این کتاب رو در سی و چند سالگی نوشته باشه. و هیچ تلاشی هم نکرده تا خودش رو یک بچه جا بزنه، بارها در کتاب از ویتگنشتاین و افلاطون و پاسکال و دکارت و امیر کاستاریکا! اسم برده می‌شه. کی گفته بچه‌ها راجع به این چیزها فکر نمی‌کنند؟

همیشه می‌دانستم که دوران بزرگسالی به حساب نمی‌آید: پس از بلوغ، زندگی چیزی جز یک موخره نیست.

2007-07-03T00:56:00.000+03:30

چرا باید بیست و چهار ساعت صبر کنم تا اثر دیدن یک فیلم یا خوندن کتاب بپره و بعد درباره‌اش بنویسم؟ مسلمه که بعد از گذشت زمان، یک اثر دیگه به نظرم شاهکار یا حداقل عالی، اون‌طور که طی پروسه دیدن یا خوندن به نظرم آمده بود، نیست. ولی چرا این نظر سرد شده‌ی دوهفته بعد باید معتبرتر از نظر داغ قبلی باشه؟ قرار نیست عضو هیات داوران جشنواره‌ی انتخاب کتاب باشم که نظر منطقی و مستدل ارائه بدم. دوست دارم وقتی هنوز درگیر کتاب یا فیلم هستم و نظرم احساساتی‌یه بیانش کنم، ثبتش کنم. نظرات سرد شده رو همه‌جا می‌شه خوند، تو مجله‌های معتبر، تو سایت‌های رسمی. همگی هم شبیه به‌هم. ولی نظرات داغ کجا می‌ره؟ تو رسایکل‌بین ویندوزمون که یه‌وقت بقیه متوجه نشن ما چه نظرات بچه‌گانه‌ای داریم.

فکر می‌کنم نظرات داغ ِ احساساتی انسانی‌تر و راحت ارتباط برقرارکن تره.

2007-06-24T23:29:00.000+03:30

خوب مسلماً امشب باید ردایرکت شد به دنیای لطیفِ دوست داشتنی ِ خانم خواب زمستانی.

2007-06-22T23:14:00.000+03:30

وقتي عادل فردوسي‌پور براي اولين‌بار بساط قرعه‌كشي را در برنامه 90 به راه انداخت، با گرفتاري‌هاي فراواني روبه‌رو بود. مثلاً در انتهاي برنامه از كارشناس بازي مي‌خواست از بين اعداد يك تا پنجاه‌هزار، پنج عدد را انتخاب كند. كارشناس مربوطه، انگار كه از او خواسته باشند فهرست جاسوسان درگير در پروژه واترگيت را اعلام كند، سريعاً مي‌گفت «يك». فردوسي‌پور مي‌گفت حالا يك عدد ديگر انتخاب كنيد، طرف مي‌گفت «دو». آقاي مجري مي‌گفت لااقل يك عدد چندرقمي را هم بگوييد، آقا مي‌فرمود «ده». اعصاب فردوسي‌پور كه يك فازش را از دست مي‌داد، تشر مي‌زد كه دوست عزيز تا «پنجاه‌هزار» جا داريم، كارشناس مربوطه مي‌گفت «شصت‌هزار».بعدها كه كار به انتخاب دونفره رسيد، اوضاع بي‌ريخت‌تر شد. كارشناس بازي مي‌گفت «يك»، كارشناس داوري مي‌گفت «دو». انگار قرار است «هب» بازي
كنند و به مضرب پنج كه رسيدند دست بزنند.
...
اينكه دايي را بايد اسطوره فوتبال دانست يا نه، مردم تعيين خواهند كرد. اينكه قهرمان ملي ما بايد در چه جايگاهي بنشيند و پس از اين چه كند هم به خودش مربوط است و نصحيت‌هاي كارشناسان خبره. از من اما اگر بپرسند، مي‌گويم علي دايي نبايد از فوتبال كنار برود. نه به خاطر اينكه آقاي گل فوتبال جهان است و پرافتخارترين بازيكن ايران. نه به خاطر اينكه يك‌تنه از پس هفتاد ميليون نفر برآمد و خودش را اثبات كرد. بلكه به اين خاطر كه به‌راحتي بر صندلي‌هاي شبكه سه تكيه مي‌دهد و مي‌گويد 39975. فكر كنم فردوسي‌پور هم موافق باشد

فلسفیدن با پتک/حمیدرضا ابک/کافه شرق

پی‌نوشت: این چه دیزاین مسخره‌ایه که سایت شرق و هم‌میهن دارند؟ حرفه‌ای‌ترین روزنامه‌مون که این‌ها باشند وای به بقیه.

2007-06-19T02:31:00.000+03:30

گاهی میل شدیدی پیدا می‌کنم به ردایرکت کردن وبلاگ خودم به بعضی وبلاگ‌های شاهکاری که می‌خونم. امشب دوست دارم ردایرکت بشید به این عکس دوست داشتنی خانم نیاز. دوستِ آقای توکای مقدس.

2007-06-15T03:01:00.000+03:30

یک. کافه شرق را که می‌خونید؟ لذتی داره روزنامه با ابعاد و مطالب مناسب را لمس کردن و خوندن. راستش خیلی وقته دستم به صفحه کاغذی کتاب نخورده. یکی دو هفته پیش آئورا را خوندم و به فاصله‌ی دو سه هفته قبلش کتاب قبلی. البته دستم چندان به خریدن شرق هم نمی‌ره. صفحات هنری‌ و اندیشه‌اش خیلی بی‌رنگ و بی‌خاصیت شده‌اند. دبیر سرویس ادبی که فکر کنم قسم خورده با تمام نویسنده‌ها و مترجمینی که حتی یک بار هم اسم‌شون را نشنیدم مصاحبه کنه. اما کافه شرق چیز دیگه‌ایه. صفحه‌ی کرگدن میرفتاح (گاهی اصلاً شرق می‌گیرم که همین نصفه ستون کرگدن نامه را بخونم)، منوی هفتگی لذت، و این صفحه‌ی جدید امیر پوریا را قبل از بقیه‌شون می‌خونم.
این شماره‌ را هم عرق ریزون در اتاق بی‌کولر و به همراهی لیوان نسکافه‌ام مزه مزه کردم. اگر گرفتید، کافه‌ی "بهشت منتظر باشد" به همراهِ "تکثیر تاسف‌انگیز یکدیگر" میرفتاح را از دست ندید.

دو. به دنبال این آهنگ دو پست قبل، تمام آهنگ‌های سلین دیون رو کشیدم بیرون به گوش کردن. البته که آهنگ را پیدا نکردم ولی در عوض ده دوازده‌تایی آهنگ مهجورش را ریختم روی هارد. آهنگ خوب جدید گوش کردن لذت زیادی داره، هنوز گوش نمی‌دونه باید منتظر چی باشه یا به کدوم‌ور باید بپیچه!

سه. فیلم YES را دیدید؟ اگر نه حداقل به‌خاطر فیلم‌برداری، ایده‌ها و آهنگ‌هاش ببینید (یکی از ساندترک‌های فیلم بابل یا 21 گرم را هم کش رفته بودند) داستان عشق مرد شرقی به زنی غربی‌ست که یک سری مسائل بشری مثل سرنوشت و مرگ و از این قبیل چیزها رو قا‌طی‌اش کرده‌اند. این پیشنهاد فیلمی آخر هفته‌ای بود.

چهار. قراره با بچه‌ی این خانم بریم شاندیز شیشلیک بخوریم و صفا کنیم، شاید بعدش هم رفتیم گلمکان و زیر درخت‌ها نشستیم به جوجه‌کباب درست کردن. آخر شب هم می‌ریم race تا دخترها را دید بزنیم. شما هم آخر هفته‌ی خوبی داشته باشید. (مرکز تبلیغات نامحسوس مشهد)

2007-06-14T21:06:00.000+03:30

این کامنت‌های ‌فله‌ای که تو سیستم بلاگفا وارد می‌شه رو دیدید؟ طرف یک کامنت می‌نویسه و برای لیست وبلاگ‌های آپ‌دیت شده‌ی بلاگفا می‌فرسته. البته خودش هنری‌ست که چه جمله‌ی کلی‌ بنویسیم که جماعت بیشتری گول بخورند و روی لینک ما کلیک کنند. من هم چند پیشنهاد دارم:

آره، حق با توئه کاملاً. من سال‌ها وقت صرف کردم تا به چیزی که تو می‌گی برسم. یا حق.
آخی، نازی.
من به عنوان یک خواهر کوچیک‌تر خیلی نوشته‌هاتون رو دوست دارم (دو شاخه گل)
این‌طوری نباید به این قضیه نگاه کرد. چرا که اگر برعکسش رو درنظر بگیری ممکنه جواب مورد نظرت رو نده. در این زمینه توی وبلاگم نوشتم. حتماً سر بزن و نظرت رو بگو. خوش باشی.
جوانی زیر درخت بید نشسته بود، پیری از آن‌جا گذشت. پیر به جوان گفت این درخت را من کاشتم و هم اکنون او ماندنی است و من هستم که از این دنیا خواهم رفت. همیشه نتیجه‌ی اعمال هستد که ماندنی‌اند...
(طرح کله‌ی خرس پاندا با استفاده از حروف)
فکر می‌کنی چرا این‌طوری شد؟؟؟ خوب دیگه همیشه قرار نیست دنیا به کام باشه!!!بعضی وقت‌ها هم به کام دیگران!!!
جبران خلیل جبران چه زیبا می‌گه که عشق دریاست و عاشق کسی است که در این دریا غرق می‌شه. گابریل گارسیا مارکز بزرگ هم در جایی گفته انسان بدون عشق زنده نیست. قوی باش دوست من (سه تا قلب)

2007-06-14T00:01:00.000+03:30

سه چهار هفته‌ست که چهارشنبه‌ شب‌ها خل و چل می‌شم. دقیقاً از وقتی که سریال راه بی‌پایان تموم می‌شه و تیتراژ پایانی شروع می‌شه و خواننده شروع می‌کنه به خوندن ِ های های. مشکل از اون‌جا شروع شد که بار اولی که این های های رو شنیدم یه چیزی در اون گوشه‌های تاریک مغزم شروع کرد به وول خوردن. مطمئن بودم که این آهنگ یا حداقل تم قسمت‌هایی از این آهنگ رو جایی شنیدم. احتمالاً از حنجره‌ی یکی از خواننده‌های معروف خارجی. اما مغزم جلوتر نرفت و در همین نقطه هنگ کرد و افتاد در لوپ بدون خروجی ِ شناسایی آهنگ. حالا من ِ فراری از صدا و سیما هر چهارشنبه می‌شینم و سریال رو می‌بینم تا چند دقیقه‌ای تیتراژ ِ پایانی‌اش رو بشنوم. ولی مغزه بدجوری گره خورده و مثل این‌که سر باز شدن نداره.

کسی می‌دونه اصل این آهنگ چیه؟ (با یاری سبزتان جوانی را از جنون و خانواده‌ای را از نگرانی برهانید)

پی‌نوشت: از این‌جا می‌تونید آهنگ رو بشنوید: کم حجم، 1.3 MB و پرحجم 2.7 MB

2007-06-10T22:58:00.000+03:30

به چند عدد ماده کلاغ، جهت جفت‌اندازی نیازمندیم.
ساکن ِ پنجره‌ی زیر درختان محل دعوای کلاغ‌های مذکر عربده‌کش ِ دنبال جفتِ از ساعت سه الی چهار بامداد

2007-06-09T22:49:00.000+03:30

کتاب مصاحبه‌ی لیلی گلستان که تحت عنوان تاریخ شفاهی ادبیات ایران چاپ شده‌ست رو نخرید. سوالات همه در حد صفحه‌ی ادب و هنر روزنامه‌ خراسان پرسیده شده. یه چیزی تو مایه‌های "هر چی آدم معروف در زندگی‌ت دیدی نام ببر و شرح بده" یا "کدوم کتاب‌ها رو دوست داری" یا "چند تا خاطره شیرین تعریف کن، بخندیم".
من فقط در عجب موندم این مصاحبه چی داره که جناب مصاحبه‌کننده این همه وقت روش صرف کرده. از نظر زمانی که ترتیب رعایت نشده هیچ، بعضی قسمت‌ها هم به طرز عجیب غریبی پاراگراف بندی شده، طوری که شک می‌کنی این مصاحبه است یا داستان.

حالا چندان مهم نیست. در حقیقت اینو برای آدم‌های مفلسی مثل خودم نوشتم که با پول این کتاب می‌تونستن کتاب‌های بهتری بخرند و دچار کون‌سوزی نشند.

2007-06-09T22:46:00.001+03:30

یارو، صفحه‌ی آخر پرونده‌ی ادبیات پلیسی شرق، سه ساعت زور زده تا سه‌گانه‌ی آستر رو در یکی از زیردسته‌های رایج ادبی بگنجونه. هه‌هه، زهی خیال باطل، زهی تلاش بی‌حاصل. عالیجناب آُستر و این سوسول با‌زی‌ها؟

2007-06-09T22:41:00.000+03:30

زندگی کوتاه است

2007-06-07T01:52:00.000+03:30

2007-06-07T01:45:00.000+03:30

2007-06-06T00:42:00.000+03:30

این نوشته‌ی حمیدرضا درباره‌ی دوکتاب پلیسی دورنمات باعث شد این را بنویسم:

با تر و تمیز بودن این دو کتاب‌، چه چاپ و چه ترجمه -ویراستاری، کاملاً موافقم. اما فکر می‌کنم این نباید باعث ذوق‌زدگی و ندیدن ضعف محتوایی‌شون بشه. هردو کتاب شدیداً در گره‌گشایی‌شون مشکل دارند. و این گره‌گشایی در کتاب‌های پلیسی جایی‌ست که حکم مرگ و زندگی را داره. اگر این قسمت به نظر خواننده منطقی و مستدل بیاید، رمان را با ذهنی درگیر و با لبخند می‌بنده وگرنه با ذهنی خالی و با اخم.

در "قاضی جلادش" معلوم نیست که کارگاه برلاخ چه‌طور می‌تونه اتفاقات پایانی را حدس بزنه و به حساب خودش "دو قاتل را به جون هم بندازه". و حتی بالاتر از اون (به قول دوپونت‌ها!) با اطمینان به یکی بگه که دیگری امروز عصر به سراغت خواهد اومد. و البته فکر کنم در غیرمنطقی بودن کشته شدن شخصیت شیطانی رمان هم بحثی نباشه، جایی که شخصیت خیلی زیرک و دست نیافتنی به همراه دو محافظش، به دست یک جوان عصبی کشته می‌شوند و حتی خود جوان هم کشته نمی‌شود.

در "سوظن" اما مشکلات قبل از گره‌گشایی شروع می‌شه. دقیقاً از جایی که بازرس برلاخ ِ زیرک و باتجربه رسماً به آغوش ِ شیطانی‌ترین انسان روی زمین می‌ره و تمام ماجرا را برایش تعریف می‌کند تا شاید آقای قاتل هول بشه و اتفاقی بیفته. برلاخ منتظره چه عکس‌العمل یا اتفاقی‌ست؟ معلوم نیست. این عمل برلاخ فقط یک فایده می‌تونه داشته باشه: آقای کارآگاه گیر بیفته، تمام درها بسته بشه تا تعلیق داستان حفظ بشه. و البته در گره‌گشایی هم دست نویسنده در لباس اون یهودی‌ِ عجیب ظاهر می‌شه تا ما بفهمیم که برلاخ به پشتوانه‌ی نویسنده‌اش، دورنمات، است که دست به چنین کار محیرالعقولی زده!

علاوه‌ بر این‌ها، در هردو کتاب یک سری مباحثات درباره‌ی خیر وشر و باقی قضایا هم وجود داره. که بیشتر از این‌که برای من یادآور اون سکانس "مخمصه" باشه، یادآور گفتگوهای خسته‌کننده‌ی جنایت و مکافاته. در هرصورت هردو کتاب برای یکی دوساعت سرگرم شدن مناسب هستند، نه بیشتر.

2007-06-04T02:57:00.000+03:30

اگر این مصاحبه رو روی صفحه‌ی مانیتور بخونی، هیچ حرف تازه‌ای توش نمی‌بینی، اما وقتی گوش کنی...
واقعیت اینه که هرچه بیشتر تحت‌تاثیر چیزی باشم کمتر می‌تونم درباره‌اش بنویسم، فقط می‌تونم بگم این مصاحبه رو گوش کنید.

2007-05-28T00:17:00.000+03:30

اصولاً اگر خوندن وبلاگ جذابیتی داشته باشه، به فردیت و شخصیت نویسنده‌اش برمی‌گرده و نه به اطلاعاتی که ارائه می‌ده (به زبون آدمیزادی به نوع ارائه‌اش بستگی داره نه خود مطلب). نویسنده‌ی وبلاگ مثل قهرمان داستان می‌مونه، هرچه داستان جلوتر بره، اطلاعات‌مون از زندگی و افکار قهرمان بیشتر می‌شه و کنجکاوتر برای شناخت بیشتر. این‌جاست که اگر نویسنده‌ فقط یک وجه خودش رو مدام در وبلاگش تکرار کنه، وبلاگ خسته‌کننده می‌شه و یکنواخت. از طرف دیگه هم می‌شه گفت مگر چقدر می‌شه یک داستان رو فقط با اتکا به جذابیت شخصیت‌ها پیش برد؟

برای من این‌جوری بوده که وبلاگ‌های مورد علاقه‌ام کم کم برام عادی شدن، شاید چون دیگه چیزی برای غافلگیر کردنم نداشتند. و البته اکثر اون‌ها قبل از این که‌ برای من یکنواخت بشند، برای نویسنده‌شون شدن و درشون تخته شد.

پی‌نوشت: به همین سبک، فکر کنم اولین کسی که رمان اون‌لاین(!) نوشته رضا قاسمی نباشه و اولین وبلاگ‌نویس ایرانی، سلمان باشه.

2007-05-26T23:02:00.000+03:30

قبض تلفن

2007-05-24T15:53:00.000+03:30

این‌طور که برمیاد، داستان ِ فیلم بعدی ایناریتو باید این‌جوری باشه:

پسره از زور غم معتاد شد. دختره از غم اعتیاد پسره گیج خورد و رفت زیر ماشین. رانندهه افتاد زندان. زن رانندهه مجبور شد با صاحبخونه بخوابه تا بیرون نندازدش. زن صاحبخونه فهمید و با یارو دعواش شد. بچه‌شون از دعواهای پدر و مادره عقده‌ای شد و از خونه فرار کرد. سوپور محل به پسره جا داد تا پسره دست مافیای قاچاق نیفته. مافیا زد سوپور رو لت و پار کرد و پسره فراری رو گرفت. پسره فراری تبدیل شد به ساقی ِ مواد پسر ِ اول ِ فیلم.

توضیح‌جات: فیلم‌بردار ترجیحاً لغوه‌ای. پسره‌ی غم‌ناک ترجیحاً گارسیا برنال. فضاها ترجیحاً تیره. آهنگ‌ها ترجیحاً دلنگ دولونگ ِ گیتار.

2007-05-24T14:42:00.000+03:30

ای داد از عشق از گروه کیوسک

2007-05-23T01:57:00.000+03:30

آقای محسن نون ِ عزیز، هنرمند اریژینال مورد علاقه‌ی من، تو رو جون مادرت اِنقدر مصاحبه و حرف و خبر از خودت در نکن. نه این‌که چرت و پرت بگی، نه، کاملاً برعکس، با تمام نظراتت صد در صد موافقم. از بی‌سواد بودن خواننده‌های وطنی و تکرار یکسره‌ی کارهاشون تا پشت کردنت به اشعار مضمون محور. اما مسئله این‌جاست که هروقت سوژه‌ای سر و صدای زیادی به پا می‌کنه، تقریباً در همه‌ی موارد می‌شه پایان ِ سریعی رو براش پیش‌بینی کرد. حالا این‌که این‌‌جا ایرانه و فرهنگ ایرانی جماعت هم که احتیاجی به توضیح نداره، جای خود. تیم ملی آرژانتین ِ جام جهانی امسال رو که یادتونه؟ که چه شروع طوفانی و خفنی داشت و تیم‌ها رو یکی یکی لوله می‌کرد. ولی آخرش فقط یه افسوس ِ قهرمانی موند برای هوادارانش. اما کی قهرمان شد؟ ایتالیای یواش و بی سر وصدایی که کسی پیش‌بینی قهرمانی‌اش رو نمی‌کرد.من یکی که منتظر شنیدن اون ترک‌های ده دوازده دقیقه‌ایت هستم، محسن نون ِ عزیز گازش رو کم کن.

2007-05-22T01:10:00.000+03:30

سفیدِ دردانه‌ی من

مرغ غمت گشتم
وشد
حسرت تو
دانه‌ی من

APARTO

2007-05-18T23:40:00.000+03:30

قدیم ندیم‌ها، در اون دور باطل کلاس زبان رفتن‌های مسخره، یه استاد داشتم که هنوز کمی محو به یادم مونده. می‌گفت مجارستان یا یه همچین جایی درس خونده و برگشته ایران. حالا از راه تدریس روزی می‌گذرونه. می‌گفت تا مدت‌ها نمی‌خواسته قبول کنه که زندگی همینه و این‌که اونم کسیه مثل بقیه و محکومِ به تن دادن به این روزمرگی‌ها، می‌فهمید منظورم رو که؟ حالا قبول کرده و اون زندگی رو رها کرده و کاری داره و زنی و خونه‌ای و زندگی‌ای مثل بقیه. و راضی البته.
از همون دوران درک می‌کردمش. و فکر می‌کردم که من کی قبول می‌کنم. حالا اما وضعیت خاکستری‌تر شده. تن به بی عملی و این زندگی به اصطلاح روزمره ندادن هم‌وزن تن دادن بهش شده. مگه غیر اینه که این زندگی ِ بی‌شباهت به بقیه هم آخر تبدیل به روزمرگی می‌شه؟ تبدیل شدم به سانتیاگوی گفت و گو در کاتدرال.

2007-05-14T14:39:00.000+03:30

هاردِ سوخته‌ام را
با هزار دوز و کلک
به زندگی برگرداندم
اما
قلب سوخته‌ام را چه کنم؟

موسیکو آبی‌با

2007-05-02T18:44:00.000+03:30

هدف: جمع آوری یک لیست از کتاب‌هایی که قصد خریدش را از نمایشگاه دارید یا در نمایشگاه پیدا کرده‌اید.
که چی بشه: استفاده از تجربه‌ی دیگران و خوندن کتاب‌های کمتر دیده شده.
چه‌کار کنیم: مشخصات کتاب، حتی یک جلد، را هرچه کامل‌تر همین‌جا کامنت بگذارید یا به من میل بزنید تا من لیست را در یک صفحه‌ی جداگانه پابلیش و کامل کنم.
تا کی وقت داریم: روز آخر نمایشگاه.

لطفاً اگر خودتون کتاب خاصی به نظرتون نمیاد، لینک این پست را برای کتاب‌خوان‌هاش بفرستید.

برای شروع من لیست خودم را همین‌جا می‌گذارم:
یک. آئورا / کارلوس فوئنتس / ع.کوثری / نشر تندر
دو. بانوی دریاچه / ریموند چندلر / کاوه میرعباسی
سه. جلدهای جدیداً چاپ شده‌ی نیکولا کوچولو / سامپه گوسینی
چهار. مردی با کبوتر / رومن گری / لیلی گلستان

2007-05-02T00:45:00.000+03:30

اما کپل... برای این یکی باید منتظر فرصت مناسب ماند. هیزی که نمی‌خواهید بکنید. شناسنامه را می‌خواهید ببینید. تکه‌ای از تن که پستوی وجود است. مخفیگاه روح. هیچ دو کپلی نیست که مثل هم باشد. مثل اثر انگشت. تصورش را بکنید آدم بی کپل باشد. مثل گرسنگان آفریقا، یا یهودیان اردوگاه نازی‌ها. همه شبیه یکدیگر، بی هیچ نشان انسانی. فقط در شرایط عادی‌ست که فرق می‌بینی: کپل‌های فروتن، کپل‌های مغرور، کپل‌های خبیث، کپل‌های مهربان، کپل‌های وقیح، کپل‌های مفلوک.

وردی که بره‌ها می‌خوانند

رقص

2007-05-01T00:03:00.001+03:30

کسی که می‌رقصد از سخن‌گفتن بی‌نیاز است، به ویژه نیازی ندارد به وراجی‌هایی بیفتد که معمولا مردان با آنها به صید زنان می‌روند. زنان اغلب از این فرض حرکت می‌کنند که مردی که خوش‌رقص است می‌تواند عاشق خوبی هم باشد. از این رو، گرچه دل و جان سپردن به رقص شاید خویشتن واقعی تو را به نحوی "خطرناک" در معرض دید بگذارد، اما اگر خود را به دست فراموشی نسپاری و خویشتن خویش را تمام و کمال وقف حرکات نکنی،‌ به رقص در معنای واقعی آن نمی‌رسی. آن کس که می‌ترسد تلو تلو می‌خورد و به رقص نمی‌رسد.

رادیو زمانه

بی عنوان

2007-04-30T20:18:00.001+03:30

حقیقت دارد/ تو را دوست دارم/ در این باران/ می خواستم تو/ در انتهای خیابان نشسته باشی/ من عبور کنم/ سلام کنم/ لبخند تو را در باران می خواستم/ می خواهم تمام لغاتی را که می دانم برای تو به دریا بریزم/ دوباره متولد شوم/ دنیا را ببینیم/ رنگ کاج را ندانم/ نامم را فراموش کنم/ دوباره در آینه نگاه کنم/ ندانم پیراهن دارم/ کلمات دیروز را/ امروز نگویم/ خانه را برای تو آماده کنم/ برای تو یک چمدان بخرم/ تو معنی سفر را از من بپرسی/ لغات تازه را از دریا صید کنم/ لغات / را شست وشو دهم/ آنقدر بمیرم/ تا زنده شوم.

احمدرضا احمدی

بازگشت

2007-04-30T02:31:00.001+03:30

صرفاً به خاطر دوست‌هایی که نمی‌تونسنتد این‌جا رو به خاطر فیل تر ببینند: موسیقی آب گرم در وردپرس.
سعی می‌کنم هردو وبلاگ رو با نرم افزار محترم ویندوز لایو رایتر، بی دردسر آپدیت کنم.
+
تو این مدت دوری از وبلاگ‌نویسی فهمیدم که اصلاً مهم نیست چقدر از وقتم رو پای اینترنت می‌گذرونم، مهم‌ اینه که اینترنت دیگه رسماً تبدیل شده به جزئی از زندگیم که دیگه حتی دلیلی هم برای حذفش ندارم.

2007-03-04T22:55:00.000+03:30

اینترنت‌زده شدم. سعی می‌کنم چند وقتی به این دنیای مجازی وصل نشم. دیگه این‌جا ارضام نمی‌کنه.فقط بهش عادت کردم. اگر کارم داشتید، ای میلم سمت چپ پایین هست. هرچند خیلی زود به زود فکر نکنم چک کنم.
+
چون آمدنم بمن نبد روز نخست
وین رفتن بی مراد عزمیست درست
برخیز و میان ببند ای ساقی چست
کاندوه جهان بمی فرو خواهم شست

2007-02-28T01:20:00.000+03:30

کوکوی دو شب مانده از آن ما

حرفی و خبری نیست، شدیداً درحال قتل روزها و شب‌ها می‌باشیم.
برای اون چند نفری که با اسم محسن نامجو به این‌جا آمدن:
1. آهنگ ترنج. از وبلاگ یک پنجره. (شدیداً توصیه می‌شود)
2. آهنگ جبرجغرافیایی.
3. آهنگ نوبهاری. صفحه اصلی.
4. آهنگ گیس. از وبلاگ آقای بیگ اسلیپ.
5. آهنگ عقاید نوکانتی. بازهم از وبلاگ آقای بیگ اسلیپ.

این‌ها کل آهنگ‌هایی بود که تونستم روی نت پیدا کنم. البته شاید روی شبکه های پیرتوپیر هم بیشتر از این باشه. اگر یافتید من رو هم دریابید.

2007-02-23T17:06:00.000+03:30

1. همیشه دوست داشتم وقتی داستان می‌خونم، از تعداد صفحات کتاب خبر نداشته باشم. نفهمم قصه کِی تموم می‌شه. وقتی ببینی دو سه صفحه دیگه به انتهای کتاب مونده ممکنه بتونی آخرش رو حدس بزنی. تازه من اخلاقی هم دارم که مدام چک می‌کنم چند چندم کتاب رو خوندم. چند صفحه‌ی دیگه به انتهاش مونده و باقی قضایا.

2. هر کتابی موسیقی خودش رو داره. بعضی‌ها اِنقدر کم صدا و قر وقاطی هستن که عملاً صدایی نمی‌شنوی، فقط می‌خونی. مثل خیلی از کتاب‌های ایرانی. ولی بعضی دیگه رو باید در سکوت کامل بخونی، مگر می‌شه با هم به چندتا آهنگ گوش کرد؟ این رو در کتاب‌های یوسا کشف کردم.

3. واقعیت اینه که تا قبل از شنیدن فایل‌های داستان‌خوانی رادیو زمانه فکر می‌کردم شنیدن داستان، و نه خوندنش، اشتباهه. چرا که داستان برای من یعنی مدام جلو و عقب رفتن در متن و تغییر سرعت خوندن و بعضی مواقع جا زدن و کارهای دیگه. شنیدن داستان مثل این می‌موند که کارگردان بیاد فیلم‌اش رو برایت تعریف کنه.

4. داستان عاشقیت در پاورقی نوشته‌ و خونده شده توسط مهسا محبعلی رو از دست ندید. صدای محزون و آروم نویسنده دقیقاً جزئی از داستان شده و اصلاً شاید همین صدا، موسیقیِ داستان باشه، که من در حین خوندن متوجه‌اش نشده بودم. یا شاید نویسنده نتونسته بود اون رو توی داستانش دربیاره. شنیدن این عاشقیت در پاورقی با صدای خانم نویسنده خیلی لذت‌بخش‌تر و دوست‌داشتنی ‌تر از خوندن ِ داستان بود.
اگر این را شنیدید، برای مرحله‌ی بعد داستان تخته سنگِ آبکنار رو پیشنهاد می‌کنم.

2007-02-21T15:56:00.000+03:30

در راستای طرح‌های مهرورزی دولت عزیز وآسان‌تر کردن ازدواج، اگر قصد ازدواج دارید دیگه احتیاجی به محضر رفتن و باقی قضایا نیست. فقط کافی‌ست دست دوست دختر/پسر عزیزتون رو بگیرید به کوچه‌های منتهی به خیابان راهنمایی، سجاد یا احمد آباد مشهد بیاید. در این مکان‌ها می تونید برادران عزیز مهرورزی رو ملاقات کنید که شما را به نزدیک‌ترین مرکز امر به معروف راهنمایی می‌کنند و در اون‌جا شما رو با مهریه‌ی یک عضو بدن پسر به عقد دائم در می‌آورند، تا خدای نکرده فکر طلاق هم به ذهنتون نرسه.
اشتباه نکنید، این‌جا مشهد است، سال هزار و سیصد و هشتاد و پنج. یعنی حداقل هزار و سیصد و هشتاد وپنج سال تجربه‌ی انسانی رو از سر گذروندیم تا به این نقطه از فرهنگ برسیم.

2007-02-17T02:10:00.000+03:30

این چراغ های خاموش لعنتی مسنجر. باید احساساتت رو گویا، تمیز و با نقطه گذاری درست بیان کنی. یک اسپیس بعد از ویرگول و بعد کلمه‌ی بعدی. نیم فاصله. املا. دوباره بخون چیزی رو اشتباه ننوشته باشی. لینک ها درستن؟ حالا باید پینگ کنی تا مردم بافرهنگی که حرفت رو می فهمن، بیان و بخونندت. باید تمیز و مبادی آداب و با فرهنگ باشی تا خونده بشی، تا مورد ترحم قرار بگیری و مهربونی ها و دست ها به طرفت دراز بشه. تا وقتی با بقیه هستی ساعت های بی قراری بگذره. با یکی از ادبیات حرف می زنی. یکی دیگرو می خندونی. به درد دل سومی گوش می دی. چهارمی رو با لبخند پذیرایی می کنی.
خدایا، خود لعنتی‌ات کجایی پس؟ اِنقدر از پشت این نقاب به اون نقاب رفتی که دیگه تنهایی هات هم نقابدار شده.
دوست دارم وقتی رو که محسن نامجو داد می زنه. صدا رو تا آخر زیاد می کنم. دلم می خواد همراهش داد بزنم. به این دنیا، این آدم‌ها، این زندگی، این خدا.

2007-02-15T00:27:00.000+03:30

1.واقعاً دلم نمی‌یاد چیزی بنویسم که این پست قبلی پایین بره. من کلاً با موسیقی سنتی میانه‌ای ندارم و نمی‌دونم "به تماشای آب‌های سپید" جزو موسیقی سنتی طبقه‌بندی می‌شه یا نه. در هرصورت این سی‌دی برای من در طبقه‌ی موسیقی ِ اعجاب آفرین ِ مست کننده‌ی ِ پنجره‌ی گشوده به جهان دیگری و در زیر دسته‌ی جاری‌کننده‌ی بغض‌های پنهان دل آدمی، قرار می‌گیره!

2. تا دوسال پیش نمی‌دونستم والنتین رو به کی باید تبریک بگم، امسال که فهمیدم، تازه یک هفته است که قرار شده دیگه واسه‌ی هم‌ نباشیم.
(آهنگ رکوییم فر دریم) بلی، برای خوش بودن کافی‌ست به همین بهانه‌های کوچک متوسل شد. شما هم می‌توانید از عشق شریک خود لذت ببرید، از همین امروز شروع کنید. "هزار راه نرفته"

3. رسماً چند هزار ساله که کتابِ داستان درست حسابی نخوندم، کتاب چاپ نمی‌شه یا این‌که چیزی‌اش اینجا نمی‌رسه؟ یادم میاد 18 19 سالگی رمان خوندن رو گذاشتم کنار. فکر می‌کردم اگر قراره حرف تازه‌ای بشنوم خوب چرا از راه داستان؟ چرا همون حرف رو لخت و صریح از فلسفه نگیرم؟ و چند ماهی داستان رو کنار گذاشتم. تا این‌که یکی خشم و هیاهو را بهم داد و دوباره لذت داستان‌خونی رفت زیر زبونم. حالا همچین وضعیتی دارم. "وجدان زنو" مثل یک شوکِ خیلی قوی، چند وقتی زنده‌ام کرد. زد توی گوشم که: احمق! ادبیات قرارنیست حرف تازه بزنه. اصلاً "قرار نیست" و "قرار هست" کلمه‌های برای توصیف ادبیات نیستند. فقط باید توی کتاب غرق بشی و دوباره از نو زاده بشی.
آقای اسوو، همون که زد تو گوشم!، راست می‌گه. مسلماً علی ِ بعد از خوندن وجدان زنو، علی ِ قبلی نیست.
خلاصه دارم جون می‌دم. دوستان ِ کتابی ِ عزیز، آس‌هاتونو رو کنید

4. این خانم هم اِنقدر ویلاگ نوشت و سیب آویزون کرد تا شوهر مورد نظرش را پیدا کرد. انشاالله همه در این شبِ مقدس ِ ولنتاین زوج‌های مناسب‌شون را پیدا کنند! :D

2007-02-12T23:52:00.000+03:30

به تماشای آب‌های سپید، و دیگر هیچ.

2007-02-10T15:05:00.000+03:30

بعد از چندین بار اعصاب خوردی و باقی قضایا به خودم قول داده بودم که دیگه فیلم از این رسانه‌ی احمق‌پرور، معروف به صدا وسیما، نبینم. اما جمعه شب که دیدم افسانه‌ی 1900 را داره پخش کنه دلم نیامد از جلوی تی‌وی بلند بشم. خوشبختانه فیلم صحنه‌ای که اسلام را به خطر بیندازه یا هرگونه اعمال بی عفتی نداره، اما خوب، سانسورچی باید بی‌ربط ترین چیزها را هم حذف کنه. و فجایع از همان سکانس اول شروع شد...

راوی روی تصویر داره درباره‌ی اولین نفری از مهاجرین حرف می‌زنه که مجسمه‌ی آمریکا را می‌بینه و با فریاد بقیه را خبر می‌کنه. اما نشون دادن مجسمه آمریکا جزو سانسوری‌هاست، پس ما چند دقیقه‌ی تمام مدام مردمی را می‌بینیم که هیجان زده به چیزی پشت دوربین دارن نگاه می‌کنن و دست تکون می‌دن. به محض این‌که دوربین شروع می‌کنه به چرخیدن تا به ما نشون بده اون چیز چیه، دینگ، سانسور، و دوباره تصویر مردم هیجان زده! جالب‌تر وقتی ِ که کلمه‌ی "اَمِریکا" را دوبله نکردن و با زبان اصلی پخشش می‌کنند تا احتمالاً مردم شریف‌‌مون نفهمند منظور همون آمریکائه!

سکانس مسابقه شاهکار ِ تدوین بود. از نظر زمانی که فکر می‌کنم نصف شده بود. آهنگ‌ها هم که اصلاً مهم نیست، وسط پیانو زدن ِ یکی صداهای دیگه میامد یا تصویر می‌پرید به سکانس‌های قبلی. آهنگ‌ها هم همین‌جوری یهو تموم می‌شدند و می‌دیدی یکی دیگه پشت پیانو نشسته! یا مثلاً صحنه‌ای که سیگار یکی از تماشاچی‌ها می‌افتاد روی شلوارش، نصفه پخش شد، آخه سیگاره جای خیلی بدی افتاده بود!

و بالاخره سکانسی که دختره روبروی پنجره‌ی کابین می‌ایسته و صورتش را تمیز می‌کنه (خدایا این دیگه چرا؟) شاید کل عصاره و تاثیر فیلم در همین یک سکانس باشه، اما خب برادران واحد تدوین احتمالاً با افکار تورناتوره آشنایی بیشتری داشتند و صحنه‌های نماهای نزدیک از صورت دختر را حذف کردند و طبعاً آهنگ هم تیکه پاره پخش شد. من همین‌جا از کلیه دوستانی که بهشون گفته بودم این فیلم را ببینند رسماً عذر می‌خوام.

پی‌نوشت1: داشتم فکر می‌کردم این آقای 1900 شباهت‌هایی به لنی ِ خداحافظ گری‌کوپر داره. هردو از شهرها فرار می‌کنند و به هیچ قیمتی حاضر نیستند اون‌جا زندگی کنند و البته پایان هردوشون هم غم‌انگیزه.

پی‌نوشت2: دو سه تا از آهنگ‌‌های فیلم را می‌تونید از این‌جا دان‌لود کنید. Playing love(1.6 MB) پیشنهاد می‌شود.

2007-02-04T15:40:00.000+03:30

کاور دی وی دی "استریت استوری" و روی جلد "صید قزل آلا"

2007-02-03T16:15:00.000+03:30

موسیقی آب گرم فیلم می‌بیند

1. از وقتی راجع به volver شنیدم افتادم دنبالش. همیشه فیلم‌های آلمادوار را دوست داشتم. اضافه بر این‌که پنه‌لوپه کروز نازنین هم تو این یکی بازی می‌کرد. نسخه پرده‌ای هم که فایده نداشت. تا این‌که آقای فیلمی‌مون دی وی دی خوشگلشو گذاشت کف دستم.

حالا شرایط فیلم دیدن مهیاست: تخت‌خواب گرم و نرم، لیوان داغ نسکافه، هدفون ِ سالم، ذهن نیمه هوشیار ِ بی فکر و خیال و از همه مهمتر دی وی دی ِ بدون خش. فیلم را می‌گذارم و زیرنویس انگلیسی را انتخاب می‌کنم، زبان فیلم اسپانیایی‌ست، یک ربع از فیلم که می‌گذره سرم را می‌خوام بکوبم به دیوار: زیرنویس به ازای هر پنج دقیقه حرف دو جمله می‌نویسه.

2. Departed، کپی شده روی سه سی‌دی. باز هم همه‌ی شرایط مهیاست. این بار هم زیرنویس مشکل داره، فکر کنم بقال سر محلمون زیرنویس فیلم رو نوشته. یک مشت چرت و پرت به جای دیالوگ‌ها زیرنویس شده اما خوب خوشبختانه زبان ِ این یکی انگلیسی‌ئه. دقیقه‌ی صد و خورده‌ای فیلمه، روی تصویر دی‌کاپریو در ماشین، صدای باز کردن در خونه و جلینگ جلینگ کلید میاد. فکر می‌کنم اوهوم می‌خواد بره به نمای بعدی، اما هرچی صبر می‌کنم خبری از نمای بعدی نمی‌شه. هم‌چنان توی ماشین نشستن. کم کم صداهای بی‌ربط دیگه هم اضافه می‌شه. بله، صدا بدجوری قاطی پاطی شده. کاستلو دهنش رو باز می‌کنه صدای تیر میاد، وسط درگیری و تیراندازی‌ها صدای هق هق و مارش نظامی میاد. قیافم شبیه اون شکلک مسنجر شده که دست‌هاشو رو هم گذاشته و داره دعا می‌کنه.

2007-01-30T15:08:00.000+03:30

ریشه های رمانتیسم

شگفت‌انگیزترین چیز درباره‌ی این متفکر این است که در نگاه نخست به نظر می‌رسد که عقاید خود را ارائه نمی‌دهد. شاید این حرف مهمل به نظر برسد، اما مهمل نیست، زیرا خواندن آثارش این احساس را به انسان می‌دهد که آیزایا برلین به آنچه دست یافته که پس از فلوبر بیشتر رمان‌نویس‌های مدرن کوشیده‌اند به آن برسند، یعنی محو کردن خود، به وجود آوردن این توهم که داستان‎‌ها خود به خود به وجود آمده‌اند. بارگاس یوسا

کتاب ریشه‌های رومانتیسم مجموعه‌ی مرتب شده‌ی سخنرانی‌های برلین درباره‌ی رمانتیسم است که هنری هاردی، شاگرد برلین، اون را تنظیم کرده. شاید به خاطر ماهیت نوشته‌ها، که گفتاری بیان شده، و شاید به علت چیره‌دستی برلین، کتاب اصلاً خسته کننده نیست. اصولاً نوع و زمان خوندن یک کتاب فلسفی با خوندن رمان فرق می‌کنه، ولی این کتاب علیرغم فشرده و پر جزئیات بودنش، به راحتی یک رمان خونده می‌شه و چه لذت‌ها که نداره! لذت فکر کردن در مسیری که برلین نشون می‌ده دقیقاً مثل دیدن زیبایی‌های یک جاده می‌مونه که تا حالا به عمق زیبایی‌هاش توجه نکرده بودی.

به سه دلیل خوندن این کتاب واجب است:

تصور عمومی که از رمانتیسم وجود داره، چیزی در حد نوشته‌های پر اشک و آه ناله یا داستان‌های عاشقانه است. این کجا و فلسفه‌ای که برلین نشونمون می‌ده کجا.
چاپ، جنس کاغذ، طرح جلد، ویراستاری و صفحه بندی فوق‌العاده هستند. من همیشه فکر می‌کردم و می‌کنم که گاهی کیفیت چاپی یک کتاب اگر هم‌ارزش محتوا نباشه، کمی پایینتر از ارزش محتوایی کتاب قرار داره. چاپ عالی این کتاب لذت خواندنش را چند برابر کرده.
مترجم، عبدالله کوثری عزیز می‌باشد.

کتاب را نشر ماهی و با قیمت چهار هزار چوق چاپ کرده.

2007-01-29T18:48:00.000+03:30

این هم لیست اکستنشن‌های فایرفاکس من، به پیشنهاد ایشون. نکته جالب این بود که در اکثر لیست‌ها، این اکستنشن دسترسی به فلیکر وجود داشت، علیرغم تازگی‌اش. به این می‌گن تبلیغ بدون هزینه : برنامه‌ای که درست کار کنه، خودش بهترین تبلیغه.

Access Flickr! 1.2
Coralize 0.8
DownThemAll! 0.9.9.7
FoxTor 0.7.3
Google Toolbar for Firefox 3.0.20061204W beta
Google Web Accelerator 1.0.67.85
httProxy 0.9.3
IE Tab 1.3.0.20070110
InfoLister 0.9f
Ook? Video Ook! 0.6.5
Stylish 0.4
Torbutton 1.0.4

2007-01-21T22:57:00.001+03:30

ابتدای کتاب "نفوذگری در شبکه و روش‌های مقابله" نوشته شده:
نفوذگری در شبکه و رهزنی داده‌ها زیبنده‌ی بندگان خاک و پندارهای ناپاک است.
آسمانیان پاک نهاد و قدسیان زمینی به رهزنی کاروان دل و نفوذ در قلوب مشغولند، آنهایی که در هر نظرشان هزار نکته مضمر دارند. دریغ و افسوس که در وصف این سلک چندان قلم نزدند و کتابی ننوشتند.

2007-01-21T12:37:00.000+03:30

هم‌ناله با امام زمان به سوگ می‌نشینیم.
مکان فلان جا.

2007-01-19T16:25:00.000+03:30

ظهری موقع ناهار، مادرم از دوران بچگی‌اش تعریف می‌کرد، از پیاده‌روی‌های خیابان کوهسنگی با پدربزرگش، از خواهر و برادرهایی که هرکدوم یه جوری مردند، از ساعت دقیق غذا خوردن و خوابیدن پدربزرگم. مادربزرگم هم سر میز بود و به این حرف‌ها، انگار اولین بار باشه که می‌شنوه، گوش می‌کرد. مامان‌جون کاملاً همه‌چی را فراموش کرده. گاهی از مادرم می‌پرسید "تو مگه از خودت خونه نداشتی که خونه‌ی ما بودی؟" یا "مگر من چند تا بچه داشتم؟"
می‌شه یکی به من بگه زندگیِ مادربزرگ من کجا گم شده؟ غم از دست دادن شش تا از بچه‌هاش که حالا حتی ذره‌ای هم خاطره‌ای ازشون نداره، کجاست؟ خوشحالی‌ها و ناراحتی‌های هشتاد سال زندگی کجاست؟
+
دوری که در آمدن و رفتن ماست
او را نه نهایت نه بدایت پیداست
کس می نزند دمی درین معنی راست
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست!

2007-01-15T01:07:00.000+03:30

نخند!

انسانی ترین و آملیانه ترین عکسی ست که دیدم.

2007-01-10T09:42:00.000+03:30

امروز تولدمه. با انگشتان نيكوتيني يخ‌زده توي يك كافي‌نت سرد نشستم. از جلسه‌ي امتحان ميام. يك امتحان ديگه و بعد اگر دانشگاه آزاد دست از سرم برداره به جمع مهندسين بيكار وطن مي‌پيوندم.

2007-01-08T03:59:00.000+03:30

امشب با پسردایی فرنگی نشستیم سینما پارادیزو را دیدیم. سینما پارادیزو برای سه یا چهارمین بار دیدن همانا و فرت فرت اشک ریختن من همانا. فیلم که تموم شد پسردایی پرسید چرا از این فیلم انقدر خوشم میاد؟ که با احساسی پدربزرگانه گفتم باید چندسالی بیشتر زندگی کنه تا بفهمه.

ولی واقعاً چرا؟ فکر می‌کنم قسمت‌هایی از بدنم خیلی پیر شدن. مثل پیرمردا فکر می‌کنم، خاطراتِ نه چندان زیاد رو مدام نشخوار می‌کنم. احساس می‌کنم به اون معنی ِ اصلی زندگی، که هیچی نیست، رسیدم. مثل آلفردوی خدا بیامرز شدم که می‌گفت حرف بزنم یا نه چیزی تغییر نمی‌کنه، پس ساکت می‌مونم.

2007-01-03T13:21:00.000+03:30

عصر جزئیات
مسئله این است که به زندگی نگاه کنیم، به همین زندگی ِ امروز، به همین زندگی ِ ساده و خرد، به این رودخانه، به این اردک، به این شام؛ مسئله این است که تو گل روی میز می‌گذاری، اتاقت را جارومی‌کنی. مسئله این است که همین را تحقیرمی‌کنند و نادیده می‌انگارند.(+)

2006-12-28T01:08:00.000+03:30

دکتر تی و زنان (رابرت آلتمن)

یک داستان سرراستِ معمولی بدون هیچ‌گونه پیچیدگی با پرداختِ حرفه‌ای و تر وتمیز. لذت‌بخش بود. اگر مثل من، از تماشای فیلم‌های هنری خفنی که چیزی ازشون نمی‌شه سر درآورد خسته شدید، این فیلم پیشنهاد می‌شه. داستان یک دکتر متخصص مردان (ریچارد گر) که در اقیانوسی از زن‌ها غوطه‌ور شده.

کسی پیشنهادی برای دیدن فیلم‌های آلتمن نداره؟ فعلاً که آقای فیلمی‌مون قراره راه‌های میان‌بر را برام بیاره.

+ درباره‌ی آلتمن (رادیو زمانه – بی بی سی)

2006-12-24T15:28:00.000+03:30

بازی

من همین‌جوری همش دوست دارم خودافشاگری کنم و چهره‌ای را که از خودم این‌جا ساختم خراب کنم، خدا را شکر بهانه‌اش جور شد! مرسی از چندگانه‌‌ی عزیز، فیبی پر هیاهوی عزیز و نوشته های اتوبوسی عزیز (بازگشت غرورآفرینت به وبلاگستان مبارک آبجی!)

فوق‌العاده هپلی، شلخته و تنبل هستم. تنها اگر بعدِ ماهی با کسی قرار داشته باشم مسواک می‌زنم و اصلاح می‌کنم.
در مواجهه با نود ونه درصد آدم‌ها، در حد مرگ کم حرف می‌زنم. اصولاً روابط اجتماعیم در حد لیگ دسته سوم ماداگاسکاره .
به دو دسته از وبلاگ‌ها حساسیت دارم، اول وبلاگ دانشجوهای سابقاً شریفی که حالا مشغول تحصیل در خارج از ایران هستند (به علت حسودی) و دوم وبلاگ‌های خوابگرد و رفقاش (به علت احساس پدرخواندگی و اون نگاه خشکِ مطلق فسیل‌شده‌شون به ادبیات).
منبع متحرکی از انواع افکار متضاد هستم. امکان نداره بتونم جمله‌ای را در جمع بیان کنم بدون این‌که اولش یک "من فکر می‌کنم" یا "به نظر من" اضافه نکنم.
از وبلاگ‌هایی مثل وبلاگ خودم بدم میاد. عاشق وبلاگ‌هایی هستم که از زندگی شخصی‌شون می‌نویسند.

الان چک کردم دیدم تقریباً همه کسایی که دوست داشتم ازشون بخونم، دعوت شدن و نوشتن (حتی این میترا)، شرمنده‌ی قسمت دوم بازی شدم.

پی‌نوشت 1. چرا مقدمه‌ی اغلب وبلاگ‌ها برای شروع بازی این‌طوری‌ست: "با این‌که اهلش نیستم اما چون فلانی از من خواسته می‌نویسم"؟
پی‌نوشت 2. پنج‌تایی یک پنجره را خوندید؟
پی‌نوشت 3. مسنجرم کمی تا قسمتی ریپ می‌زنه. اگر جواب آف ندادم یا وسط چت کردن کس دیگه‌ای گوشی را برداشت معنیش این نیست که خیلی بی‌فرهنگم. باور کنید روابط اجتماعیم در دنیای مجازی اِنقدرها هم فاجعه نیست!

2006-12-13T14:34:00.000+03:30

مثل این‌که وبلاگم فیل‌تر شده. دل و دماغ نوشتن که نداشتم این‌هم قوز بالا قوز شد. نه خدا وکیلی حیف بودجه و پول این ممکت نیست که وقت می‌گذارن وبلاگِ طفلکی ِ که در روز کمتر از سی چهل تا خواننده داره، فیلتر می‌کنند؟ حالا من اصلاً به چراش کاری ندارم، مسلماً هیچ وقت این‌جا را تعطیل نمی‌کنم. یک کم می‌رم مرخصی، برمی‌گردم.

2006-12-11T02:30:00.000+03:30

رستوران ماکسی معروف به اغذیه‌ی اصغر لجن، را جدیداً کشف کردم. اگر گذارتون به اون‌جا افتاد یادتون نره تخوسیس‌هاشو (تخم‌مرغ سوسیس) امتحان کنید. معماری داخلی‌ش هم خیلی زیباست. اصغرآقا یک‌سری از شیشه‌های سس و نوشابه‌ی خالی را کوبونده تو دیوار، که فکر ‌کنم از گائودی الهام گرفته. در قسمت انتهایی رستوران هم یک دوش حموم به طور افقی بین دو دیوار آویزون کرده و با پارچه‌‌های مارکدار راه‌آهن، پرده‌مانندی درست کرده تا پشتش با خیال راحت بتونید غذاتون را صرف کنید. زیر هر میزی هم یک سطل زباله‌ی پلاستیکی به رنگ سفید چرک قرار داده شده که اگر نگاهی بهش بیندازید می‌تونید بقایای غذا را، گاه جویده شده، همراه با مقادیری حشره در حال بازیافت غذاها مشاهده کنید. این اصغرآقامون تهِ سورئالیسته، پدرسگ. در موقع انتخاب غذا هم دقت کنید که زیاد گیج نشید. من به شخصه همبرگردِ چاینیز رو پیشنهاد می‌کنم. البته یک مدل پنیر ِماکارونی هم داشت که الان یادم نیست اسمش چیه، اما اونم امتحان کنید حتماً. جواب می‌ده!

2006-12-11T02:29:00.000+03:30

اگر آب دستتونه بگذارید زمین و کتابِ "موج‌آفرینی" یوسا را از زیر سنگ هم شده پیدا کنید. مجموع چهل و اندی مقاله‌ست در موضوعات مختلف، از ادبیات و نویسنده‌ها و سیاست و فوتبال گرفته تا گورستان سگ‌ها. کتاب را نشر مرکز در سال هفتاد هشت چاپیده و واقعاً نمی‌دونم چرا دیگه چاپ نشده. این شاهکاری که من می‌بینم قابلیت چندین بار تجدید چاپ داشته و داره.

کتاب را همون استاد چیره دستِ رمان‌نویس نوشته، با همون قدرت قلم. به جرئت می‌گم که این کتاب دوباره بهم لذتِ عمیق فکر کردن را نشون داد. نکاتِ ریز و استثنایی را چنان از دل هر مطلبی بیرون می‌کشه و به خوردتون می‌ده که اصلاً متوجه نمی‌شید، تازه بعد از این‌که آمپول آقای یوسا تموم می‌شه دردش را حس می‌کنید!

من هر کتابی را پیشنهاد نمی‌دم، وقتی یک چیزی رو این‌طور پیشنهاد می‌کنم، یعنی تا آخرش را خودتون بخونید دیگه! خلاصه از من گفتن بود. (البته این را هم اضافه کنم که متاسفانه کتاب در زمینه‌ی ویراستاری یک فاجعه است)

2006-12-07T02:19:00.000+03:30

ادبیات سودا است و سودا انحصارطلب است. رقیب برنمی‌تابد، نیازمند هرگونه ایثار است و خود نم پس نمی‌دهد. همینگوی در کافه‌ای نشسته است و زن جوانی کنار اوست. با خود می‌گوید: "تو از آن منی و سراسر پاریس مال من است، اما من از آن ِ این دفتر و قلمم." معنای بردگی دقیقاً همین است. وضع نویسنده غریب و تناقض‌آمیز است. امتیازش آزادی، حق دیدن، شنیدن و تحقیق در همه‌چیز است. مجاز است در ژرفناها غوص بزند، به قله‌ها صعود کند: همه‌ی واقعیت از آن ِ اوست.

مقصود از این امتیاز چیست؟ خوراک دادن به دیو درون که در دستش اسیر است، همه‌ی اعمال کردارش ا معین می‌دارد، سنگدلانه عذابش می‌دهد و تنها با عمل آفرینش، موقتاً، تسکین می‌یابد. آن‌گاه که واژگان سرریز می‌کند. اگر کسی این هیولا را برگزیند و در درونش جای دهد دیگر گریزی برایش متصور نیست. باید هر آن‌چه دارد و ندارد به او بدهد. هنگامی که همینگوی به دیدن گاوبازی می‌رفت، از سنگرهای جمهوری‌خواهان در اسپانیا دیدن می‌کرد، فیل می‌کشت یا مست و خراب می‌افتاد، در ماجرا یا لذت غرقه نمی‌شد، بلکه مردی بود که هوس‌های این جانور یکتا و سیری‌ناپذیر را ارضا می‌کرد. زیرا برای او همچون هر نویسنده‌ی دیگر، مهم‌ترین چیز نه زندگی، که نوشتن بود.

موج‌آفرینی / همینگوی: جشن مشترک / بارگاس یوسا / مهدی غبرائی

پی‌نوشت:حرف‌های بالا را از اغلب کسانی که به استادی در رشته‌ی خاصی رسیده‌اند خونده یا شنیده‌ام. این‌ تشبیه ِ اون رشته یا هنر خاص، به هیولایی که تمام زندگی فرد را می‌بلعه. در طرف دیگر قضیه هم عشق و مخلوق به کمال رسیده‌ای است که اون فرد به وجود آورده. کدوم طرف قضیه را قبول کنم؟ تنفر از این هیولا که زندگی را یک‌جا بلعیده یا عشق بهش، که زندگی را یک‌جا تقدیم‌اش کرده؟

از تعبیر نخ‌نمای عشق و تنفر، دوروی یک سکه، خوشم نمی‌آد. فکر می‌کنم اگر همینگوی با تمام وجودش از گاوبازی لذتی نبرده، امکان نداره بتونه اون لذت را به من ِ خواننده منتقل کنه. معادله ساده است، من از کاری لذت می‌برم، سعی می‌کنم لذت را به شما منتقل کنم. تنفر کجای این معادله قرار گرفته؟

2006-12-06T02:06:00.000+03:30

خط مبهم خیر وشر

در آن سفر نخستین کشف و شهودی از آن‌چه آیزا برلین "حقایق متضاد" می‌نامد به من دست داد. این موضوع در سانتامریا د نیه‌با، ده کوچکی که در دهه‌ی 1940 هیاتی مذهبی در آن مستقر شده بود رخ داد.

راهبه‌ها مدارسی برای دختران قبائل دائر کرده بودند. اما چون داوطلبانه به مدرسه نمی‌آمدند، آنها را به کمک نیروی انتظامی می‌آوردند. پس از مدتی سپری کردن در هیات، برخی از دختران هرگونه تماس با دنیای خانوادگی خود را از دست دادند و نتوانستند بر آن زندگی که از ایشان گرفته شده بود بازگردند. چه بر سرشان آمده بود؟ آنان به نمایندگان تمدن – مهندسان، سربازان، تاجران – که به سانتامریا د نیه‌با آمده بودند اعتماد کردند.

آن‌چه واقعاً فوق‌العاده بود این‌که راهبه‌های هیات به عواقب عمل خود پی نبردند و حتی بیش از آن، پیشبرد آن را قهرمانی‌گری واقعی ‌دانستند. شرایط زندگی‌ایشان بسیار سخت بود و در ماه‌هایی که رودخانه طغیان می‌کرد یکسره از باقی دنیا جدا می‌شدند. این‌که با حسن نیت تمام و به بهای ایثار بی انتها سبب چنین خسارت عمده‌ای می‌شدند، درسی است که هرگز از یاد نخواهم برد.

این موضوع به من آموخت که خط جدا کننده‌ی خیر و شر چه مبهم است، و اگر آدم ناچار باشد از درمان بدتر از بیماری دوری کند، داوری اعمال انسان و تصمیم‌گیری در پاسخ به مسائل اجتماعی چه مایه گستاخی می‌طلبد.

موج آفرینی/ کشور هزار چهره / بارگاس یوسا / مهدی غبرائی

2006-12-02T16:47:00.000+03:30

دوفیلم با یک بلیط

یادداشت لیلی گلستان در مجله‌ی هفت در باب این زندگی سورئالی که اطراف ما در جریانه را که خوندید؟

زمان: جمعه شب، مکان: گیشه‌ی سینما هویزه‌ی مشهد.

- آقا یه بلیط برای "چه کسی امیر را کشت"
- {فروشنده با قیافه حق به جانب با انگشتش اشاره به سقف می‌کنه، بی یک کلمه حرف}
- بله؟
- {دوباره همان حرکت}
- {یک لحظه به ذهنم می‌رسه شاید طرف بوداییه}متوجه نمی‌شم.
- {با قیافه خسته از خنگ‌بازی من} آقا اون بالا را بخون.
- آهام. {تازه متوجه می‌شم در سه جای مختلف نوشته‌ای با مضمون این یک فیلم معمولی نیست و به درد تماشاگر خاص می‌خوره و این‌ها نصب شده}
- عیبی نداره آقا، یه بلیط بده.
- مثل این‌که شما متوجه نیستی، به درد نمی‌خوره فیلم‌اش، اصلاً فیلم نیست این.
- مشکلی نیست، من پشیمون نمی‌شم خیالتون راحت باشه.
- اصلاً شما چرا می‌خوای این فیلمو ببینی؟
موندم چی جواب بدم که یک آقای خوش‌تیپی که فکر کنم مدیر سینما باشه بیرون میاد و خطاب به من وبقیه می‌گه:
- این فیلم مستنده. فقط چند نفر نشستند چرت وپرت می‌گن. وقتتون را تلف نکنید، به درد نمی‌خوره.
یکی می‌گه پس چرا نمایش می‌دید؟ مدیر هم جواب می‌ده و کم کم بحث بالا می‌گیره. کم مونده دعوا بشه. بالاخره به هر بدبختی هست یک بلیط از یارو می‌گیرم.
تماشای فیلم هم همراه بقیه تماشاگران، کم نکات محیرالعقول و سورئالیستی نداشت. این وسط من همه‌اش یاد بهرام صادقی می‌افتادم که اگر این ماجراها را می‌دید چه داستان محشری می‌تونست دربیاره!

پی‌نوشت: در مجموع، از دیدن "چه کسی امیر را کشت" راضی‌ام. هرچند بعضی جاها مشکلات فیلم‌نامه بدجوری توی چشم می‌زد، اما فیلم خوبی بود.

2006-12-01T18:30:00.000+03:30

این روزهای من تشکیل شده از سه قسمت:
1. دل‌مردگی
2. دل مردگی
3. دل مرد گی

2006-11-27T16:25:00.000+03:30

به قول سر هرمس شما آدم‌های فانی چه‌طور با این خطوط دیال‌آپ نفتی اینترنت گردی می‌کنید؟ خدا شاهده ازوقتی که ADSL تمام شده و برگشتم به کارت اینترنت خریدن، نتونستم چهار تا وبلاگ را بی‌دردسر ببینم. فکر کنم اگر قرار باشه شخص بیل گیتس اطلاعات را با پست عادی بفرسته، سریعتر از این اینترنت می‌رسه.

اصولاً از اون‌جایی که من آدم (آدم؟!) ایده‌آل گرایی هستم، معیارم برای ارزش‌گذاری یک فیلم یا کتاب مدت زمانی است که در حافظه‌ام می‌مونند. مثلاً دیشب Where the truth lies را دیدم و خوب فکر نمی‌کنم تا دو سه هفته دیگه چیز زیادی ازش یادم مونده باشه، پس نتیجه می گیریم فیلم چندان خوبی نیست. (حالا این‌جا استثناً به خاطر جایزه‌ی نفیسی که قراره از این خانم بگیرم ممکنه بیشتر یادم بمونه).

در مقابل، فیلم کاپوتی اثر زیادی روی من گذاشت و بعضی تصاویر و دیالوگ‌هاش تا بعدها همراهم خواهد بود. کلاً این رابطه‌ی بین نویسنده و موضوعی که ازش می‌نویسه و اتفاقاتی که در این حین رخ می‌ده، از قبیل تاثیر سوژه بر نویسنده، همیشه برام جذاب بوده. به نظر میاد پل آستر هم به این واکنش و تاثیرگذاری سوژه بر نویسنده‌اش علاقه‌منده. بله، من از هرجا شروع کنم آخرش به آستر ختم می‌شه!

فیلم شب‌های بی‌خوابی اثر ویسکونتی را این هفته گرفتم. فیلم از روی شب‌های روشن داستایفسکی ساخته شده. درست مثل خوندن داستانش که به هزار زحمت پیش می‌رفت، پیشروی در فیلم هم با موانع جدی روبرو می‌شه! تا به حال دوبار حین دیدنش خوابم برده، یک بار هم حوصله خوندن زیرنویس نداشتم، فقط از روی مدل حرف زدنشون حدس می‌زدم چی دارن می‌گن.

بعضی کتاب‌ها و فیلم‌ها هستند یقه‌ات را می‌چسبند که الا و بلا باید ما را بخونی! نه می‌شه نصفه و نیمه کنار گذاشت‌شون و نه می‌تونی تموم‌شون کنی. اراده‌ی نویسنده و تبلیغات و غیره می‌چربه بر اراده‎‌ی خواننده. این‌جور جاهاست که احساس می‌کنم تئوری مرگ خواننده/بیننده هم لازم که تدوین بشه.

2006-11-24T20:25:00.000+03:30

آلفردو چیزی نگفت، النا برای سال‌ها گم شد، سالواتوره فیلم‌ساز برجسته‌ای شد، تورناتوره فیلم‌ساز برجسته‌ای شد! درام شکل گرفت وسینما پارادیزو، این عاشقانه‌ی فراموش‌ناشدنی، خلق شد.
(یک پنجره)

2006-11-24T20:12:00.000+03:30

درسته که من همین یک کتاب را بیشتر از آقای آنتونیو تابوکی (با همکاری سروش جبیبی!) نخواندم ولی حدس می‌زنم می‌تونسته کارگردان یا دست‌کم فیلمنامه‌نویس خوبی بشه. قبول ندارید؟ پس یک دقیقه کارو تعطیل کنید تا آقای تابوکی (با همکاری سروش حبیبی!) آپاراتِ پخش فیلمش رو تو ذهن شما علم کنه:

گفت:"خوب تعریف می‌کنم. یک روز داشتم توی یکی از خیابان‌های فیلادلفیا می‌رفتم. هوا خیلی سرد بود. نامه‌ها را توزیع می‌کردم. صبح بود و شهر پر از برف! فیلادلفیا جای بدی است. خدا نصیب نکند. در خیابان‌های دور و دراز و پت و پهنش می‌رفتم. به کوچه‌ی بن‌بست باریکی رسیدم که تاریک بود. ته آن با یک نیزه‌ی بی رمق آفتاب، که توانسته بود مه غلیظ را سوراخ کند، بزحمت روشن شده بود. می‌دانی چه دیدم؟ سعی کم حدس بزنی!"

- نه نمی‌دانم، خودت بگو!

گفت:"دریا! دریا بود. ته بن‌بست یک دریای قشنگ آبی بود، با موج‌هایی که کف بر سر داشتند و یک پلاژ یک‌پارچه ماسه و درخت‌های خرما. تو باور می‌کنی؟"

اندکی مکث کرد و پکی به سیگارش زد. لبخندی بر لبش آمد. بعد ادامه داد:"معلوم شد که دریا دورنما بود. بی‌شرف‌ها دریا را نقاشی کرده بودند. این یکی از آن فکرهای معمارهاست. دورنما را روی بتن می‌کشند. دره‌ها و جنگل‌ها و از این جور چیزهای قشنگ، تا آدم کمتر احساس کند که توی این شهر کثافت گرفته زندگی می‌کند. من با آن دریای روی دیوار دو قدم بیشتر فاصله نداشتم و کیف پر از نامه بر شانه‌ام آویخته بود و ته آن بن‌بست باد بیداد می‌کردو زیر آن شن‌های طلایی می‌چرخید و تکه‌های کاغد پوسیده و برگ‌های خشک و یک کیسه‌ی نایلونی را می‌چرخاند. یک پلاژ گه‌گرفته، در دل فیلادلفیا. مدتی تماشاکنان ایستادم و عاقبت با خودم گفتم دریا که پیش تامی نمی‌آید، تامی باید برود پیش دریا."

شب‌های هند/ آنتونیو تابوکی/سروش حبیبی

2006-11-18T14:58:00.000+03:30

به دیدارم بشتاب
این شکوفه ها
به همان سرعتی که باز می شوند، فرو می ریزند
هستی ِ این جهان
به پایداری شبنم می ماند بر گلبرگ.

ماه و تنهایی عاشقان/ایزومی شی کی بو/ عباس صفاری

2006-11-18T14:34:00.000+03:30

MONICA: What you guys don't understand is, for us, kissing is as important as any part of it.
JOEY: Yeah, right!.......Y'serious?
PHOEBE: Oh, yeah!
RACHEL: Everything you need to know is in that first kiss.
MONICA: Absolutely.
CHANDLER: Yeah, I think for us, kissing is pretty much like an opening act, y'know? I mean it's like the stand-up comedian you have to sit through before Pink Floyd comes out.
ROSS: Yeah, and-and it's not that we don't like the comedian, it's that-that... that's not why we bought the ticket.
CHANDLER: The problem is, though, after the concert's over, no matter how great the show was, you girls are always looking for the comedian again, y'know? I mean, we're in the car, we're fighting traffic... basically just trying to stay awake.
RACHEL: Yeah, well, word of advice: Bring back the comedian. Otherwise next time you're gonna find yourself sitting at home, listening to that album alone.

JOEY: (PAUSE)....Are we still talking about sex?

"Friends"
copy and paste from here.

2006-11-15T13:47:00.000+03:30

+ محمدرحیم اخوت :

- صحنه های جنسی در نوشته های میلان کوندرا زائده ای بر آثار او نیست. این صحنه ها، به قول خود نویسنده، "جوهر موقعیت" های داستان است. بنابراین، حذف آن ها تهی کردن کالبد داستان است از جان و جوهر آن.ا
ا"یان مک ایوان" در مصاحبه اش با میلان کوندرا از او می پرسد: "آیا باید کلید همه ی روابط انسانی را در روابط جنسی جست؟ آیا آنچه میان یک زن و مرد اتفاق می افتد آیینه ای برای همه ی روابط انسانی است؟". کوندرا پاسخ می دهد: "نمی دانم. مسلما موقعیتی بسیار افشا کننده است؛ اما دوست ندارم بگویم که همه چیز در آن متوقف می شود"؛ و ادامه می دهد: "این امر اگر جوهر موقعیتی را آشکار نکند، جایی در رمان ندارد. شخصیت های من وقتی عشق بازی می کنند ناگهان به حقیقت زندگی یا رابطه ی خود چنگ می اندازند"؛ و در اشاره به کتاب هایش تاکید می کند ا"این عمل عشق بازی اساس همه ی کتاب است". در اشاره به رمان سبکی تحمل ناپذیر وجود (بار هستی) در مورد "ترزا" می گوید: "درون مایه یی که شخصیت او بر آن مبتنی ست، ناگهان حین عشق بازی آشکار می شود". از این رو "صحنه های جنسی به کار روشن کردن شخصیت ها و موقعیت ها می آیند".ا
بنابراین زدودن این صحنه ها از رمان های میلان کوندرا، فقط حذف یکی دو صحنه یا چند صفحه و یک فصل از کتاب نیست؛ تهی کردن رمان است از جوهر و درون مایه ی آن. این چیزی است که میرعلایی می دانست و دیگر مترجمان آثار کوندرا نمی دانند یا خودشان را به گوش کری می زنند.ا

+ رضا قاسمی (برای فیل تر شده ها) :

- رمان "شوخي" اثر كوندرا را باز ميكنم. مترجم فصل كاملي از كتاب را براي رعايت "عفت عمومي " حذف كرده و به جاي آن، خلاصه ي اتفاقات آن فصل را، در چند سطر توضيح داده است تا خواننده بتواند "خط داستاني" را دنبال كند!

رمان "جاودانگي" اثر كوندرا را باز ميكنم. مترجم در مقدمه مينويسد: "در فصل ششم كه اينگونه روابط (روابط جنسي) با صراحتي بيش از حد معمول و مقبول فرهنگ ما عنوان شده، چند جمله اي به صلاحديد ناشر حذف شده است و گاهي كلمه يا عبارتي تغيير پيدا كرده است." به متن اصلي رجوع ميكنم تا ببينم چه چيز و چه جور حذف شده، در همان پاراگراف اول، همه سطرهايي كه مقدمات بحث را تشكيل ميدهند حذف شده اند بي آنكه هيچ نوع نشانه اي، اعم از سه نقطه، يا فاصله ي بين سطرها، به خواننده هشدار بدهد. از آن بدتر، مترجم (يا ناشر)، با سرهم كردن سطرهاي باقيمانده از يكسو، و تغيير بعضي عبارات از سوي ديگر، چيزي به دست ميدهد كه حاصلش از يك سو متضمن نوعي قضاوت اخلاقي است (چيزي كه هر رمان نويس اصيلي از آن پرهيز دارد) و از سوي ديگر، خواننده ي هشيار را انگشت به دهان ميكند كه آقاي كوندرا چطور و با كدام مقامات به اين نتيجه رسيده است.

سوال: اگر بالایی‌ها رو خوندید و قبول دارید، چطور می‌شه ادعا کرد ما در زبان فارسی کوندرا خوندیم؟

2006-11-11T15:49:00.000+03:30

متهوع‌تر از ملت ما که دنبال فیلم زهره افتادن، آدم‌هایی هستند که این ملت رو می‌کوبنن. صفت لاشخور برازنده‌ی همین افراد دسته‌ی دومه که منتظر جنازه‌ها (مثل سریال نرگس و غیره) هستن تا فرهنگ والای خودشون رو تو چشم بقیه فرو کنن.

2006-11-10T23:14:00.000+03:30

این گزارش رادیو زمانه از عباس عطار (عکاس) خیلی جالبه. اگر هم اینترنت سرعت بالا دارید که روایت صوتی منصور نصیری رو از این جلسه بشنوید. (حیف که تهران نیستم، این دوسالانه فیلم عکس یک هفته ادامه داره)

" اغلب از من می‌پرسند چطور عکاس شویم، می‌گویم یک جفت کفش خوب بخرید یا عاشق شوید."

امروز داشتم تو وبلاگ پسرفهمیده می‌چرخیدم، چشمم افتاد به لیست بلاگ‌رولینگ. یا خدا. فکر کنم از دیدن یک دوست قدیمی اِنقدر ذوق نمی‌کردم که از دیدن بلاگ‌رولینگ ذوق کردم. اول فکر کردم فقط فیل‌تر بلاگ‌رولینگ برداشته شده. ولی بعد از چک کردن یک سایت بی‌ناموسی دیدم همه‌جا باز شده، خلاصه امشب بشتابید که هر لحظه ممکنه در فیضیه بسته بشه. (اولین کاری که کردم برداشتن یک بک‌آپ از لیست بلاگ‌رولینگم بود، خدا را چه دیدید شاید مشابه بلاگ‌رولینگ هم راه افتاد)

این چند روزه فقط و فقط مشغول جمع کردن انواع و اقسام پروک*سی‌ها و آنتی‌فیل‌تر‌ها بودم. احساس می‌کنم با بستن این چندتا سایت به شعورم توهین شده.

این بار فیل‌ترها هوشمندانه‌تر بود. بستن قسمت ورودی بلاگر یا بستن سایت‌هایی که ارتباط بین وبلاگ‌ها رو قطع می‌کنه. اگر شما هم دنبال آنتی چیز می‌گردید فقط یادتون باشه سراغ نرم‌افزارهایی که آی‌دی و پورت تعیین می‌کنند، مثل سی‌پروک*سی، نرید. حداقل تو مشهد این جور نرم‌افزارها اصلاً جواب نمی‌ده.

2006-11-09T02:16:00.000+03:30

باز این بچه‌ام افسردگی وبلاگی گرفت، زد وبلاگش رو پاک کرد. خرچنگه! من نوشته‌ها و عکس‌هات رو دوست دارم. به خاطر من بیا بنویس. آدرسش رو هم به هیچ‌کس به جز من نده. چطوره؟

2006-11-09T00:46:00.000+03:30

2006-11-05T03:11:00.000+03:30

کامنت‌گیری زوری

از انواع راه‌های جذب خواننده و کامنت، یکی‌اش اینه: می‌ری کارهای فنی وبلاگ یک بنده خدایی رو راه می‌ندازی بعد در عوض طرف باید برای پنج (شاید هم بیست!) پست وبلاگت کامنت بگذاره. اگر هم زیر قولش بزنه، می‌تونی بری هک‌اش کنی تا به سزای بد قولی‌اش برسه!
الان احساس فون‌تریه رو دارم تو اون فیلم‌اش که هر دستوری به اون کارگردانه می‌داد طرف باید اجرا می‌کرد! می‌خوام یک پست به زبان چینی بگذارم ببینم چه کامنتی می‌گذاری (دو نقطه دی!)

2006-11-05T02:53:00.000+03:30

پاک کن ها سرانجام تمام نمی شوند، بلکه گم می شوند.
" اصل بقای پاک کن"
(خواب زمستانی)

2006-11-05T02:37:00.000+03:30

ناخمن

رمان تنها جایی در این دنیاست که در آن دو نفر غریبه می‌توانند در نهایت صمیمیت همدیگر را ملاقات کنند. خواننده و نویسنده باهم کتاب را می‌سازند. این کار از هیچ هنر دیگری برنمی‌آید. (پل آستر)

کتاب ناخمن شامل پنج داستان مستقل ( و غیر مستقل!) و دو مقاله است. نویسنده‌ لئونارد مایکلز در منهتن به دنیا آمده و سه سال قبل هم پرانتز ِ جلوی اسمش رو کامل کرده (1993 – 2003). این‌طور که از مقدمه برمیاد این داستان‌ها جدا جدا در مجلات چاپ شده‌ان، (شبیه به چاپ داستان‌های کتابِ پنین ِ ناباکوف) ولی شخصیت همه‌ی داستان‌ها فردی‌ست به نام ناخمن. ناخمن ریاضی‌دان نه چندان برجسته‌ای‌ست که با دنیای مردم عادی نسبتاً غریبه است. زندگی آرام و ساکنی داره که خلاصه می‌شه در شغل دانشگاهی‌ و سفرهای کاری‌اش.

تجربه‌ی خوندن این کتاب واقعاً منحصر به فرد بود. درست نمی‌دونم چطور باید توضیح بدم، مطمئناً خوندن مقاله‌ی مایکلز در انتهای کتاب خیلی کمک می‌کنه به فهمیدن کارکرد این داستان‌ها. در این مقاله ابتدا مایکلز یکی از نوشته‌های هایکو مانندش رو میاره که سه خط بیشتر طول نداره و در دو صفحه و نیم بعد تنها به توضیح حالت و وضعیتی می‌پردازه که در اون این هایکو رو نوشته. در کتاب ناخمن هم همین اتفاق برای من رخ داد. یعنی من هر کدوم از داستان‌ها را می‌خوندم و بعد بنگ!، دریچه باز می‌شد و تصویرها و چیزهایی که ازشون در داستان حرفی نیامده بود می‌دیدم.

فکر می‌کنم مایکلز به دنبال این بوده که بهترین فرم رو برای منتقل کردن چیزی که اساساً غیرقابل انتقاله (یعنی یک تجربه‌ی شخصی محض) پیدا کنه. شاید دغدغه‌ی اغلب نویسنده‌ها همین باشه اما نکته‌ی جالب قضیه این‌جاست که مایکلز راهی برخلاف جهت بقیه نویسنده‌ها می‌ره. مایکلز به جای این‌که بیشتر و بیشتر از این تجربه بگه و از زوایای مختلف روایتش کنه، اصلاً تجربه رو حذف می‌کنه و به داستانی می‌پردازه که تداعی‌گر اون تجربه است.

خوندن دو مقاله‌ی انتهای کتاب، برای کسانی که به طور جدی به نوشتن فکر می‌کنند، از نون شب هم واجب‌تره. خوندن اون دو مقاله مثل این می‌مونه که بری پشت صحنه‌ی یک فیلم درست‌حسابی و ببینی کارگردان چطور بازیگرانش رو بازی می‌ده.

خوب دیگه بسه، احساس چرت و پرت گویی به سبک منتقدین سینما - ماورایی بهم دست داد.

2006-11-01T02:02:00.000+03:30

دوتا مطلب هیجان انگیز:
1. تکینه این رو نخون! : موندم اگر دی‌وی‌دی های فرندز رو داشتم با چه سرعتی می‌دیدمشون. فعلاً که ندارم و با جیره روزی نیم ساعت، راس ساعت شش، و مرحمتی شبکه One دلخوشم. ولی اینجوری دیدن هم برای خودش لذتی داره. مثلاٌ چند روزه که وارد داستان‌های عروسی راس شدیم و امشب راشل می‌خواد به لندن بره تا به راس بگه که عاشقشه. حالا من تو هول ولام که یعنی چی می‌شه؟ (خدا را شکر که فرندز دیدن از نمادهای عامه‌پسند بودن نیست و اعلام این‌که من هم فرندز می‌بینم موجب افتخار و غروره!)

2. کتاب معرکه‌ای خوندم و بازهم می‌خونم به اسم ِ ناخمن. حتماً اینجا درباره‌اش می‌نویسم.

2006-11-01T01:56:00.000+03:30

امروز تریلر فیلم جدید ِ کارگردان ِ Sunshine of spotless mind رو دیدم. فیلم به نظر محشر میاد. چند ثانیه اول که اصلاً نفهمیدم این تریلر یک فیلمه و فکر کردم پشت صحنه یا چیزی تو همین مایه‌هاست. نماهای نامتعارف و نورپردازی‌اش احتمالاً باعث شده بود به اشتباه بیفتم. فیلم دو تا هنرپیشه معروف داره. هنرپیشه مرد، گارسیا برنال (همون هنرپیشه‌ی خاطرات موتورسیکلت و زندگی سگی، ازش خوشم میاد (ازش خوشم میاد اسم فیلم نیست!)) و هنرپیشه زن هم شارلوت گینزبورگ (زن ِ شان پن در بیست و یک گرم) هستند. آهان راستی اسم فیلم هم The science of sleep ئه!
اگر فیلمنامه‌نویس هم جان کافمن بود که دیگه احتمالاً محشر می‌شد، اما خب، نیست. در هرصورت برای دیدنش له‌له می‌زنم. تریلر رو اینجا هم میارم. وصف‌العیش، نصف‌العیش.

2006-10-28T00:54:00.000+03:30

یک کوچه بالاتر از خونه پارکِ خلوتی هست که بعضی شب‌ها پاتوق سیگار کشیدنم می‌شه. کوچه‌ی باریکی پارک رو دو قسمت کرده. همیشه دوست داشتم بدونم از ابتدای کوچه هم این سرسبزی تا پارک ادامه پیدا کرده یا نه.
امشب حین پرسه زدن، به نزدیکی‌های پارک رسیدم و فکر کردم کاش از همون کوچه می‌آمدم. کوچه که تموم شد، دیدم به پارک رسیدم و کل مسیر رو توی همون کوچه‌ی کذایی بودم و خودم خبر نداشتم.
احتمال می‌دم روز مرگ هم همین احساس ِ موقع وارد شدن به پارک رو داشته باشم.

2006-10-23T14:32:00.000+03:30

روز مرگی

وارد فاز جدیدی از اینترنت شدم: ADSL. حالا دیگه اکثر ِ زمانی که خونه‌ام (از عصر تا صبح روز بعد) ، پای کامپیوتر نشسته‌ یا چمباتمه زدم. هنوز عادت‌های اینترنت ساعتی و کم‌سرعت رو ناخودآگاه دارم. صفحه‌ها رو سریع می‌خونم و لینک‌ها رو باز می‌کنم که وقتی همه‌ی صفحه‌ها دانلود شد اتصال رو قطع کنم. مثل سی‌ پی یوی کامپیوترم شدم، طی یک ربع روی صد درصد کار می‌کنم و مدام می‌خونم، بعد دوساعت روی پنج درصد کار می‌کنم و این‌ور اون‌ور سرکی می‌کشم.

خوشبختانه اتصال جدید با اکسپلورر مشکل داره و دیگه مجبور شدم تمام و کمال با فایرفاکس کار می‌کنم. ورژن جدید اکسپلورر (IE7) رو دانلود کردم. نسبتاً خوش دسته ولی به طرز عجیبی رم مصرف می‌کنه. از نظر طراحی ظاهری هم بیشتر به نسخه‌ی پیشرفته‌ی فایرفاکس شبیهه تا آی‌ای. یک مسئله‌ی عجیب هم در نسخه‌ای که من دارم برداشته ‌شدن کلیه‌ی منو‌هاست. خیلی عجیبه، اما این بروزر اصلاً منو نداره. اما دو نکته‌ی برجسته‌ هم داره: اضافه کردن تب‌ها و مدیریت خوب اون‌ها و دوم اضافه کردن ذره‌بین برای زوم کردن به روی هرچیزی. در کل، سرعتش نسبت به ورژن قبل فرق چندانی نداره و زیاد یوزر فرندلی نیست.

از دو سایت ایرانی غافل شده بودم: دو در دو و رادیو زمانه. اولی رو homepage گذاشتم و با توجه به تعداد وبلاگ بالایی که ثبت شده‌اند، با هربار مراجعه با فاصله زمانی کم هم، لیستی تازه از وبلاگ‌ها رو می‌تونم ببینم. البته هنوز جای خیلی‌ از وبلاگ‌ها خالی‌ست. در ضمن اگر بازهم بلاگ‌رولینگ خراب شد (که می‌شه)، به فکر استفاده از RSS و شکل عمومی و ساده‌شده‌اش یعنی همین سایت دو در دو باشید.
سایت رادیو زمانه هم با طراحی جدید زیباتر و حرفه‌ای‌تر شده. شاید مسخره باشه اما برنامه‌های رادیویی‌اشون برام چندان جذابیتی نداره و درمقابل وقتم رو صرفِ مطالب نوشته شده در بخش‌های مختلف می‌کنم و اغلب یکی دوتا مطلب دندون‌گیر درش می‌شه گیر آورد. این سایت هم هنوز کار زیاد داره، اما به قول میرزا پیکوفسکی می‌تونه تبدیل به یک پورتال درست حسابی بشه.

و اما خوراک اصلی این چند روزه‌ام: سایت معظم youtube (صلوات). از جون مرغ تا شیر آدمیزاد تو این سایت یافت می‌شه. اکستنشنی هم روی فایر فاکس نصب کردم و ویدیوهایی که چشمم رو گرفتند داونلود می‌کنم. خلاصه که کل ِ هزینه‌ی adsl می‌ارزه به چرخیدن تو این سایت. از منظر تاریخی هم جالبه که تنها با یک ایده (به اشتراک گذاری فایل‌های ویدیویی) و یک طراحی و اجرای درست و تنها با گذشت شش ماه، این سایت (در اصل، این شرکت) به قیمت یک میلیارد وششصد میلیون دلار فروخته می‌شه. دست مریزاد!

2006-10-23T00:01:00.000+03:30

بخش اول این نوشته‌ی بلوطک حسی آشنا و دلچسب رو برام تداعی میکنه. با خوندنش، مثل زندانی‌هایی می‌شم که از پشت میله‌ها دنیای بیرون رو نگاه می‌کنن:
من بچه شهرم. عاشق آسمانخراش و چراغ و نور و خیابون. مردمی که راه میرن قهوه به دست خودشون رو به ایستگاه بعدی میرسونن. کافه های که صندلی هاشون کنار خیابونه. آبجوهایی که فقط بهشون لب میزنم و متنفرم از بوشون. زندگی یعنی لایی کشیدن بدون چراغ راهنما. یعنی سرت رو بالا گرفتن تا خوندن اسم یه برج. زندگی یعنی سرعت. یعنی مردم…. (+)

2006-10-22T15:47:00.001+03:30

امروز یه آهنگی دانلود کردم، سر وصداهای عجیب غریبی اول و آخرش داشت و بعضی جاها هم کلاٌ صدا قطع می‌شد. مونده بودم آهنگه پست‌مدرنه* یا اینکه فایل بد دانلود شده.

*از این کتاب‌های پست مدرن دیدین که ده صفحه از کتاب سفیده یا نویسنده نقاشی بچه‌اشو وسط کتاب چاپ کرده؟

2006-10-22T00:29:00.000+03:30

fight club (last scene)

2006-10-17T03:30:00.000+03:30

چند وقتی بود می‌خواستم بنویسم ولی واقعیت اینه که از همین یک خط فراتر نمی‌رفت:
آخرین باری که کتاب ِ چاپ ِجدید خریدم چهار یا پنج ماه پیش بود.

یادم میاد اون زمانی که تازه دولت مهرورز قرار بود روی کار بیاد، چندجایی خوندم که بعضی‌ها تا تونستن کتاب خریدن که جبران سانسور احتمالی وزارت ارشاد بعدی بشه. اون موقع‌ها با خودم فکر کردم که دیگه به این شوری نمی‌شه که سانسور گسترده بشه و کتاب ِ درست حسابی در دسترس نباشه. اما حالا می‌بینم کتاب که هیچی، روزنامه و مجله‌ی درست درمونی هم درنمیاد.

به نظر شما، اجازه ندادن برای چاپ مجدد ِ کتابی که به چاپ چهارم یا بالاتر رسیده و در ضمن در همین زمان هم در بعضی کتاب‌فروشی‌ها آزادانه فروخته می‎شه، چه معنی می‌ده؟ اگر کتاب ِ مشکل داره، چرا جمع‌آوری نمی‌شه، اگر مشکل نداره پس چرا چاپ نمی‌شه؟ بحث یک جلد کتاب هم نیست که بگیم اشتباه شده.

کلاً فضای فرهنگی جامعه این روزها بسیار دلچسب و امیدوار کننده است. مهدی غبرایی گفته: با روشي كه مسوولان در پيش گرفته‌اند و آثار با اشكال‌تراشي‌هاي زياد مواجه مي‌شوند و چاپ آن‌ها به تاخير مي‌افتد، يا بايد افسرده شد و كار را كنار گذاشت يا ادامه داد و به اميد روزي نشست كه سعه صدري باشد تا آثار منتشر شود.

پی‌نوشت: این کتابی که آقای غبرایی ترجمه کرده و از چاپش منصرف شده رو نشر ققنوس همین امسال در نمایشگاه با ترجمه سهیل سمی منتشر کرد. کلیت کتاب داد می‌زنه که شدیداً سانسور شده، ولی خوب، کی اهمیت می‌ده؟ (جدا از مطالب بالا، این کتاب رو اصلاً توصیه نمی‌کنم، گول تبلیغات و باقی وقضایا رو نخورید)

2006-10-15T02:03:00.000+03:30

فیلم last days به نظرم یکی از بهترین مضامینی بود که گاس ون‌سنت می‌تونست برای این سبک فیلم‌سازی‌اش پیدا کنه. یک لحظه فکر کنید به غیر از این مدل فیلم‌سازی (به قول مجید اسلامی پر از صحنه‌های مرده در عرف رایج سینما) چه سبک دیگه‌ای می‌تونست این داستان رو روایت کنه؟ البته اصلاً اگر قائل به وجود داستان در این فیلم باشیم.

به نظرم، بهترین نوشته درباره‌ی ابن فیلم متنی است که اصلاً نوشته نشه. یعنی سعی در نوشتنش نکنیم. به سبک خود گاس ون‌سنت.
تکه نوشته‌ی زیر رو از کتاب ِ آسیا در برابر غرب ِ داریوش شایگان تایپ کردم.

"...آخرین مرحله‌ی نیهیلیسم اکنون تحقق یافته است. این مرحله را می‌توان "غیر واقعی ساختن هر واقعیت" نامید، و آثار آن را در انزوا و گوشه‌گیری افراد، در از هم پاشیدن آخرین پیوندهای آرمانی، در تشدید روزافزون شک نسبت به دولت‌ها و ایدئولوژی‌های حاکم، و در به طور کلی، در نفی همه‌ی ارزش‌های فرهنگی بشر به خوبی می‌بینیم.

در چنین وضعی انسان خود را پایبند هیچ چیز نمی‌داند و بی‌خیال زندگی می‌کند: یعنی در پراکندگی کوشش‌های بی‌هدف، در گذراندن لحظات بی‌فرجام، در بی‌غایتی صرف، در زمانی که فاقد هرگونه تداوم و استمرار است ودر فضایی که دیگرهیچ پیوندی با هیچ مرجع محسوس و ملموسی ندارد. انسان دیگر نه به خدا ایمان دارد نه به کفر و بی ایمانی، نه بر ضد اولی می‌شورد نه به دیگری پناه می‌برد.

...در چنین وضعی شک نیز بی‌مورد است. چه‌آنجا که چیزی نباشد شک هم بی‌معنی است. آدمی دیگر زیر پای خود هیچ پایه‌ای نمی‌یابد زیرا می‌داند که چنین پایه‌ای نه هست نه می‌تواند باشد. آدم امروزی فقط به یک امر یقین دارد و آن این‌که همه چیز بیهوده، بی‌معنی و پوچ است. "

2006-10-13T04:58:00.000+03:30

بی‌خواب در مشهد یا چگونه چس‌ناله را کنار گذاشتم و نوشتم

Last days رو دیدم و البته در دو قسمت. هربار یک ساعت. قسمت اولش رو هفته‌ی پیش دیدم و قسمت دوم رو دیروز. چند جا هم خوابم برد و بیدار شدم. طی هفته‌ فکر می‌کردم عجب چیز چرتی ساخته این آقای ون سنت. اما اواخر فیلم نظرم عوض شد و فکر کردم عجب فیلم ِ محشریه. بعد که مصاحبه و مرور مجید اسلامی رو در مجله هفت خوندم و فیلم رو تکه تکه از اول دیدم و آهنگ‌هاش رو بارها گوش کردم و زندگی کرت کربین رو خوندم، به این نتیجه رسیدم که بله، من عاشق این فیلم شدم.

حالا عکس پوستر فیلم رو از مجله‌ی هفت کندم و زدم به دیوار بالای میز. فقط حیف که به فارسی و با حروف بزرگ روش نوشته شده "روزهای واپسین". آخه این چه ترجمه‌ایه؟ کسی ندونه موضوع فیلم چیه فکر می‌کنه با یک فیلم کلاسیک طرفه.

Da vinchi code رو هم دیدم، این یکی در یک قسمت. هی آقای فیلمی با آب و تاب گفت خیلی محشره و هی من گفتم نه بابا اینجوریا نیست، تا این‌که کرد تو پاچمون. مزخرف بود. کلاً برای با برو بچ دیدن و تخمه شکستن و اینا بد نیست.
این آدری توتو هم اصلاً کی می‌گه دوست داشتنیه، هان؟ خیلی هم زشت و بی‌قواره و دهاتی و ایناست. من هم اصلاٌ ازش خوشم نمیاد. (دلت خنک شد؟)

Before sunrise اما محشر بود. همون‌طور که فکر می‌کردم. نمی‌تونم بگم فیلم بعدی‌اش بهتر بود یا این یکی. سکانسی که توی آهنگ فروشی یواشکی به هم نگاه می‌کنند (درست مثل ِ سکانس راه‌پله‌ی قبل از غروب) و سکانس پایانی فیلم که نماهای تکراری ولی این‌بار خالی رو نشون می‌ده اشکمو در آورد. به نظرم این یکی رو بیشتر دوست دارم.
یک مسئله جدا از تمام بحث‌های فنی فیلم مسئله‌ی شخصی ِ بیننده است. دوستم ممد علائق خاصی داره. هر وقت توی فیلمی، اون مسائل رو به بیان دیگه‎‌ای می‌بینه، به من می‌گه "خیلی فیلم محشریه". البته همه‌اش ناخودآگاهه. من هم تا خرخره درگیر خودم هستم و نمی‌تونم جدا از خودم و مسائلم این فیلمو ببینم. پس من هم به سبک ممد می‌گم: فیلم محشریه.

الان هم داشتم یک فیلم قدیمی از شبکه mbc می‌دیدم. از سری فیلم‌های عشقولانه‌ که فکر کنم شب جمعه‌ها پخش می‌کنه. داستان عشقی که آخرش پسره می‌میره و اینا. تو فیلم زمستون بود و هی بخار از دهنشون بیرون می‌آمد و فرت و فرت سیگار دود می‌کردن و خلاصه سیگار در زمستانم آرزوست شدم. محض اطلاع از این‌که من چقدر فکرم بازه و شجاعم باید بگم دختره هم ناز بود. ( حالا دو تا پست بعد مجبورم تکذیبش کنم)

خوب دیگه فیلم‌شماری (به جای گوسفند شماری) کم کم داره اثر می‌کنه.
چرا باید انتهای نوشته، یک مطلب طنز نوشت تا ملت خنده به لب وبلاگت رو ترک کنند؟ اصلاً از این به بعد آخر پست‌ها فحش خواهر مادر می‌نویسم که خواننده شوکه اینجا رو ترک کنه. بالای وبلاگ هم می‌زنم که در صورت ورود به این وبلاگ، مسئولیت خواهر و مادرتان با خودتان می‌باشد.